Games
F1 GP Ιταλίας: Οι αυθεντικοί και οι απομιμήσεις (+video)
FORMULA 1
Το ιταλικό GP του 2026 ήταν αποκαλυπτικό. Όχι μόνο για το ποιοι θα είναι οι φετινοί πρωταθλητές. Αυτό το γνώριζαν -όσοι δεν τρώνε σανό- εδώ και αρκετό καιρό. Ήταν αποκαλυπτικό των αυθεντικών racers και των κακών τους απομιμήσεων.
Έπειτα από 9 χρόνια η Mercedes το έκανε ξανά. Ήρθε στην έδρα της Ferrari και σημείωσε ένα θριαμβευτικό 1-2 μπροστά στους χιλιάδες tifosi που είχαν πλημμυρίσει τις κερκίδες της Μόντσα.
WHAT CAR
Υπήρχαν, όμως, δύο σημαντικές διαφορές. Το 1-2 του 2017 είχε γίνει χωρίς άμεση μονομαχία μεταξύ των τότε οδηγών της. Φέτος η μονομαχία μεταξύ των Ράσελ και Αντονέλι ήταν συγκλονιστική, όπως και συνολικά ο αγώνας. Επιπλέον στην κορυφή φέτος ανέβηκε ένας νεαρός από την Μπολόνια. Ο πρώτος Ιταλός που κερδίζει στην Μόντσα εδώ και 60 χρόνια και -εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- ο πρώτος Ιταλός που θα κατακτήσει το πρωτάθλημα οδηγών από το μακρινό 1953 και τον Αλμπέρτο Ασκάρι.
Ο Κίμι Αντονέλι μας χάρισε μία μνημειώδη επίδοση, αντάξια της παράδοσης που έχει η Μόντσα και έδειξε με τον πιο εύγλωττο τρόπο ότι το φετινό τρόπαιο του πρωταθλητή έχει γραμμένο το όνομά του για το 2026. Ο απίστευτος Ιταλός τα έκανε σχεδόν όλα άψογα χθες. Σίγουρα είχε και την τύχη με το μέρος του σε κρίσιμα σημεία του αγώνα. Ωστόσο όλοι χρειάζονται και την συνδρομή της τύχης για να κερδίσουν από την 19η θέση εκκίνησης.
Και ενώ ο Ιταλός θριάμβευε μπροστά στους συμπατριώτες του, η αγαπημένη του πλήθους ομάδα από το Μαρανέλο είχε ρόλο κομπάρσου. Ακόμη χειρότερα για εκείνην η κακή της συνολική εμφάνιση είχε συνέχεια και στις συνεντεύξεις τύπου που ακολούθησαν. Δείχνοντας ότι το… masterplan του Έλκαν δεν μας έχει χαρίσει ακόμη τις μεγαλύτερες κορυφώσεις του. Από την πλευρά του δράματος εννοούμε, επειδή από την πλευρά τον επιδόσεων… καλά κρασιά.
Τα κρυφά όπλα του Αντονέλι
Ο Αντονέλι δεν είχε πάει ως φαβορί στην Μόντσα, επείδη η ομάδα είχε αποφασίσει εκεί να του δώσει επιπλέον στοιχεία PU τα οποία σήμαιναν, φυσικά, ποινή θέσεων στην εκκίνηση. Θεωρητικά ο Ιταλός είχε ελάχιστες ελπίδες για τη νίκη στην Μόντσα και ο αγώνας του προβλεπόταν ως μία προσπάθεια περιορισμού της ζημιάς επί των Ράσελ και Χάμιλτον που -νομίζουν ότι- τον ανταγωνίζονται για το φετινό πρωτάθλημα.
Αλλά δεν ήταν όλα σκούρα για τον Κίμι. Λόγω της επιλογής αυτής ο Αντονέλι είχε δύο κρυφά όπλα τα οποία θα αποδεικνύονταν καθοριστικά στον αγώνα. Αρχικά ήταν ο μόνος από τους οδηγούς των κορυφαίων ομάδων που είχε στην διάθεσή του δύο φρέσκα σετ μέσης γόμας για τον αγώνα. Επιπλέον, λόγω του ότι ήξερε πώς δεν θα μαχόταν για την pole, εκείνος και η ομάδα του επικεντρώθηκαν στην βελτιστοποίηση του σεταρίσματος για τον αγώνα.
Το κρίσιμο σε αυτές τις περιπτώσεις για έναν οδηγό που ξεκινάει από την ουρά του grid είναι να διαφυλάξει την ακεραιότητα του μονοθέσιου του χωρίς να αφήσει τους πρωτοπόρους να ξεφύγουν χρονικά. Εδώ ο Κίμι είχε την εύνοια της τύχης (ατύχημα Λεκλέρ) αλλά και την ικανότητα να περάσει σχεδόν το μισό grid μέσα σε μόλις δύο γύρους.
Λίγο πριν την επανεκκίνηση, δηλαδή, ο Κίμι είχε ξεμπερδέψει με την πιο επικίνδυνη, ίσως, φάση του αγώνα του. Επίσης, έχοντας ξεκινήσει με την σκληρή γόμα, η επανεκκίνηση του ήρθε ως μάννα εξ ουρανού. Θα μπορούσε να βγάλει τον αγώνα με τα δύο σετ της μέσης γόμας η οποία ήταν το καλύτερο ελαστικό στην Μόντσα από πλευράς ταχύτητας σε μεγάλα stints.
Ο Κίμι συνέχισε να ανεβαίνει σταθερά στην κατάταξη όσο οι προπορευόμενοί του οδηγοί αντάλλαζαν συνεχώς θέσεις. Και άρα δεν μπορούσαν να ανοίξουν τις διαφορές τους από εκείνον. Κάπως έτσι πριν από το μέσο του αγώνα ο Κίμι είχε φτάσει στην κορυφή!
Αλλά θα έπρεπε να κάνει ένα pit-stop μέχρι τον τερματισμό. Εκεί στάθηκε για δεύτερη φορά τυχερός χθες με το VSC που προκάλεσε ο Στρολ. Από την στιγμή που είχε φρέσκια μέση γόμα έναντι καταπονημένης σκληρής του Ράσελ, ο Βρετανός μπορούσε να κάνει πολύ λίγα. Ιδιαίτερα όταν ο ρυθμός του Αντονέλι μετά το pit-stop εξέπληξε ακόμη και τους ανθρώπους της Mercedes οι οποίοι πίστευαν ότι ο Κίμι θα έφτανε τον Τζορτζ στον προτελευταίο γύρο. Τον έφτασε, τελικά, έξι γύρους πριν την καρό σημαία.
Η σεμνή τελετή λαμβάνει τέλος
Έτσι η σεμνή τελετή στην Ιταλία έλαβε τέλος με θριαμβευτή τον Κίμι Αντονέλι. Και μάλλον και η σεμνή τελετή του πρωταθλήματος οδηγών επίσης. Επειδή δεν βλέπουμε με ποιον τρόπο ο Ράσελ θα μπορούσε να ανακάμψει από μία τέτοια ήττα.
Σίγουρα ο Τζορτζ είχε αρκετά μειονεκτήματα στην μάχη του με τον Αντονέλι. Δεν του πήγε ο αγώνας θα μπορούσαμε να πούμε. Είχε πιο φθαρμένα και αργά ελαστικά ενώ ο Αντονέλι μπορούσε να πιέσει περισσότερο τη νέα του PU από ότι εκείνος. Αυτά όλα ισχύουν. Δεν δικαιολογούν πλήρως, όμως, την χθεσινή του ήττα.
Ο Ράσελ έχασε, ουσιαστικά, τον αγώνα στους πρώτους γύρους όταν δεν μπορούσε να βγάλει τον Φερστάπεν (ο οποίος έκανε τεράστιο αγώνα, αντάξιο ενός πρωταθλητή) από το overtake του. Η συνεχής ανταλλαγή θέσεων και η αδυναμία του επί σειρά γύρων να προσπεράσει τον Ολλανδό καταπόνησαν τα ελαστικά του (τα οποία έπρεπε να βγάλουν ολόκληρη την απόσταση) ενώ παράλληλα έδωσαν την ευκαιρία στον Αντονέλι να πλησιάσει.
Κατά συνέπεια, όταν η τύχη ευνόησε τον Αντονέλι με το VSC, ο Ράσελ δεν είχε πολλές επιλογές. Σίγουρα χρειάζεται και την τύχη κανείς με το μέρος του για να κερδίσει. Αλλά σε μεγάλο βαθμό ο καθένας μας φτιάχνει και την δική του τύχη. Και ο Ράσελ δεν τα έχει καταφέρει φέτος το ίδιο με άλλες χρονιές, κυρίως επειδή δεν μπορεί ακόμη να προσαρμοστεί στα νέα μονοθέσια. Και η προσαρμοστικότητα είναι το πιο σημαντικό, ίσως, χαρακτηριστικό των πρωταθλητών σε οποιοδήποτε σπορ.
Ασόβαρες καταστάσεις
Για το πρωτάθλημα κατασκευαστών δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Η Mercedes έχει την καλύτερη PU (η οποία με κάποιον μαγικό τρόπο έχει καταφέρνει να παίρνει και αναβαθμίσεις ADUO) το καλύτερο σασί και θα κερδίσει το τρόπαιο με αρκετούς αγώνες να απομένουν στη σεζόν.
Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ακόμη ότι η Ferrari και ο Χάμιλτον μπορούν να απειλήσουν τους Γερμανούς. Επειδή κάτι τέτοιο είχαν ξεκινήσει να ψελλίζουν τόσο ο επτάκις όσο και άνθρωποι στο περιβάλλον της Ferrari μετά την Βαρκελώνη. Δεν το έλεγαν εντελώς ανοιχτά, φυσικά, όπως θα έκαναν πραγματικοί διεκδικητές τίτλου. Όπως θα το έκανε, ας πούμε, ένας Σουμάχερ ή ένας Φέτελ. Το έλεγαν περιφραστικά. Το άφηναν να εννοηθεί. Όπως κάνουν οι δημοσιοσχετίστες δηλαδή.
Κάτι δηλώσεις τύπου «έχω ξαναβρεί τον εαυτό μου ( σ.σ. που τον είχε χάσει άραγε; ) και μπορώ να παλέψω για τον τίτλο» ή κάτι διαρροές στον τύπο για 15 άλογα που θα έρχονταν στην Μόντσα με το δεύτερο ADUO και θα σοκάριζαν την Mercedes. Η Μόντσα ήρθε αλλά τα άλογα μάλλον μπερδεύτηκαν και δεν κράτησαν το ραντεβού τους. Επειδή στην Ιταλία η μονάδα ισχύος της Ferrari ήταν ένα επίπεδο κάτω από της Mercedes και μάλλον λίγο πιο κάτω και από της Red Bull. Ασόβαρες καταστάσεις.
Έτσι, χωρίς πραγματική πιθανότητα νίκης, η Ferrari αποφάσισε να μας προσφέρει μπόλικο δράμα, όπως συνηθίζει από το 2009 και μετά. Οι Λεκλέρ-Χάμιλτον είχαν μια μονομαχία στο πρώτο σικέιν με τον Μονεγάσκο να κλείνει (πολύ σωστά και όπως έχουν κάνει άπειροι άλλοι οδηγοί στο παρελθόν, του Χάμιλτον συμπεριλαμβανομένου) τον teammate του. Δύο γύρους μετά, βέβαια, ο Σαρλ το έστειλε στον τοίχο της Parabolica -όπως κια το 2020- χαραμίζοντας την καλή του εκκίνηση. Όταν έχεις την ταχύτητα αλλά όχι την ψυχραιμία.
Από την άλλη ο Χάμιλτον ο οποίος δεν έχει πια την ταχύτητα αλλά έχει εκπαιδευτεί στις δημόσιες σχέσεις από τον αγγλικό τύπο επιδόθηκε σε έναν πόλεμο λέξεων μετά τον αγώνα, λέγοντας πόσο του κόστισε το συμβάν με τον Λεκλέρ και ότι -υποτίθεται- έτσι καταστράφηκε ο αγώνας του. Να θυμίσουμε απλά ότι μετά την επανεκκίνηση ήταν 4ος απλά δεν μπόρεσε να παλέψει για τίποτε αξιόλογο σε όλον τον υπόλοιπο αγώνα.
Μπράβο πρόεδρε
Δήλωσε ότι ποτέ του δεν ήταν βρόμικος οδηγός (σ.σ. το είδαμε στο Σίλβερστοουν του 2021 αυτό) και ότι στην Mercedes (την πρώην ντε) είχανε λέει γραπτούς κανόνες για τις μονομαχίες των teammates μεταξύ τους. Πότε υπογράφηκε άραγε αυτό το ιδιωτικό συμφωνητικό; Ίσχυε στην Βαρκελώνη και στην Αυστρία του 2016; Ή μήπως ο Χάμιλτον εννοεί το συμβόλαιο που είχε υπογράψει ο wing man του, Βάλτερι Μπότας όταν ήρθε στην ομάδα το 2017;
Επειδή για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμη ο μόνος πραγματικός στόχος του Χάμιλτον από όταν ήρθε στην ομάδα είναι να βγάλει εκτός τον Λεκλέρ και να γίνει εκείνος νούμερο ένα. Δεν μπορεί να το κάνει μέσω των απόλυτων επιδόσεών του γιατί ακόμη και στην χειρότερη χρονιά του ο Λεκλέρ τον κερδίζει μέχρι στιγμής στις κατατακτήριες. Για να μην μιλήσουμε για πέρσι.
Του έκατσε μια καλή συγκυρία του Χάμιλτον με τα νέα αυτοκίνητα και την κακή χρονιά του Λεκλέρ. Και προσπαθεί τώρα ξαφνικά να μας πει ότι είναι εκείνος πάνω στον οποίον πρέπει να ποντάρει η Ferrari για το πρωτάθλημα. Ένας οδηγός, δηλαδή, ο οποίος έχει προ πολλού περάσει το prime του και χάνει την τελευταία πενταετία συστηματικά από τους teammates του είτε στην Mercedes είτε στην Ferrari.
Αλλά βρίσκει και τα κάνει. Επειδή ποιος άλλος σοβαρός πρόεδρος ομάδας θα σκεφτόταν: «Πρέπει να φέρω τον τίτλο πίσω στο Μαρανέλο ποιον να προσλάβω; Τον σαραντάχρονο Χάμιλτον!». Ιδιοφυής η έμπνευση του προέδρου Έλκαν. Και είμαστε μόνο στην αρχή της μαγικής αυτής περιόδου. Πέρσι ο Λιούις δεν μπορούσε να πει πολλά γιατί έχανε κατά κράτος από τον Λεκλέρ. Φέτος, όμως, μετά τις πρώτες του επιτυχίες άρχισε να κελαηδάει.
Να ζητάει μεταχείριση νούμερο ένα, να του φταίει ο Λεκλέρ, να του φταίει η ομάδα, να του φταίνε γενικώς όλοι εκτός από τον ίδιο. Μπορεί οι περίοδοι Αλόνσο και Φέτελ να μην στέφθηκαν τελικά με επιτυχία για την Ferrari. Ωστόσο ακόμη και σε αυτές, με όλα τα λάθη που έκανε η Scuderia, υπήρχε μία λογική. Είχε πάρει δύο top οδηγούς στο αποκορύφωμά τους για να χτίσει γύρω από αυτούς την ομάδα. Εδώ δεν βρίσκουμε καμία λογική. Και περιμένουμε απλά τον Έλκαν να ανακοινώσει την επέκταση Χάμιλτον για να ετοιμάσουμε τα ποπ κορν.
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡA
F1: Ποιοι οδηγοί δεν… μιλιούνται;
F1: Ατελείωτο τρολάρισμα για τα τρόπαια της Μόντσα!
Χαμός: Ο Μπριατόρε κατηγορεί την FIA για μεροληψία υπέρ της McLaren! (+video)
Ακολουθήστε το newsauto.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
