Games
Οι ΗΠΑ βάζουν στην παραγωγή «φθηνό» υπερηχητικό πύραυλο – Γιατί αφορά και την Ελλάδα
MIRROR
Το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό περνά τον Blackbeard από το στάδιο των δοκιμών στη μαζική παραγωγή, με νέα συμφωνία έως 200 εκατ. δολάρια. Το πραγματικά σημαντικό όμως δεν είναι μόνο η ταχύτητα του νέου όπλου, αλλά το εξαιρετικά χαμηλό κόστος…
Μία σημαντική αλλαγή βρίσκεται σε εξέλιξη στον τρόπο με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν τα υπερηχητικά όπλα. Μέχρι σήμερα, οι συγκεκριμένες τεχνολογίες ήταν συνδεδεμένες με τεράστια προγράμματα ανάπτυξης, περιορισμένους αριθμούς πυραύλων και κόστος πολλών εκατομμυρίων δολαρίων ανά μονάδα.
WHAT CAR
Ο Blackbeard της αμερικανικής Castelion επιχειρεί να ανατρέψει ακριβώς αυτή τη λογική. Χτές, 14 Σεπτεμβρίου η εταιρεία ανακοίνωσε ότι το U.S. Navy προχώρησε σε νέα παραγγελία παραγωγής συνολικής δυνητικής αξίας έως 200 εκατ. δολάρια, για την κατασκευή, συναρμολόγηση, δοκιμή και παράδοση μιας πρώτης παρτίδας επιχειρησιακών Blackbeard στον αμερικανικό στόλο. Ο ακριβής αριθμός των πυραύλων που περιλαμβάνονται στη νέα συμφωνία δεν έχει δημοσιοποιηθεί.
Και αυτό είναι ίσως σημαντικότερο από το ίδιο το ποσό: ο Blackbeard δεν αντιμετωπίζεται πλέον απλώς ως ένα πειραματικό πρόγραμμα. Περνά στην παραγωγή.
Η νέα συμφωνία ακολουθεί την παραγγελία των πρώτων 50 όπλων Early Operational Capability, ενώ τον Αύγουστο το αμερικανικό Ναυτικό είχε ανακοινώσει επιπλέον σύμβαση σχεδόν 90 εκατ. δολαρίων για τεχνικές εργασίες, υποστήριξη, logistics και την ένταξη του συστήματος σε κανονικό πρόγραμμα προμηθειών.
Ο υπερηχητικός πύραυλος που θέλουν να παράγουν κατά χιλιάδες Η βασική φιλοσοφία του Blackbeard δεν είναι μόνο να πετά πολύ γρήγορα. Είναι να μπορεί να κατασκευάζεται γρήγορα, μαζικά και φθηνά.
Σύμφωνα με το Reuters, ο Blackbeard ξεπερνά ταχύτητες Mach 5, ενώ αναπτύσσεται ως αεροεκτοξευόμενο όπλο μεγάλου βεληνεκούς με δυνατότητα προσβολής τόσο χερσαίων όσο και θαλάσσιων στόχων. Η ενσωμάτωσή του στα F/A-18E/F Super Hornet του αμερικανικού Ναυτικού βρίσκεται ήδη σε προχωρημένο στάδιο δοκιμών και πιστοποίησης.
Η Castelion έχει αφήσει να εννοηθεί ότι η εμβέλεια του συστήματος μπορεί να πλησιάζει τα 500 μίλια, δηλαδή περίπου 800 χιλιόμετρα. Ωστόσο αυτό πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εκτίμηση ανοικτών πηγών και όχι ως επίσημα πιστοποιημένη επιχειρησιακή εμβέλεια. Πολλά από τα ακριβή τεχνικά χαρακτηριστικά του Blackbeard παραμένουν απόρρητα.
Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο αφορά το κόστος. Η πρώτη συμφωνία παραγωγής του Ιουνίου ήταν ύψους 23,4 εκατ. δολαρίων για 50 όπλα και 50 ειδικά κιβώτια μεταφοράς και αποθήκευσης. Μια απλή διαίρεση δίνει περίπου 468.000 δολάρια ανά πακέτο πυραύλου και container, χωρίς όμως αυτό να αποτελεί την καθαρή τιμή μόνο του πυραύλου.
Παράλληλα, αμερικανικά δημοσιονομικά έγγραφα που επικαλέστηκε το Reuters προβλέπουν την προμήθεια έως 4.500 αεροεκτοξευόμενων υπερηχητικών όπλων για τα F/A-18E/F σε ορίζοντα πενταετίας, με μέσο προγραμματισμένο κόστος περίπου 384.000 δολάρια ανά μονάδα. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν ήδη παραγγελθεί 4.500 Blackbeard, δείχνει όμως την κλίμακα στην οποία θέλει να κινηθεί το U.S. Navy. Για ένα υπερηχητικό όπλο, τα συγκεκριμένα ποσά είναι εξαιρετικά χαμηλά.
Η Castelion προσπαθεί να το πετύχει χρησιμοποιώντας κάθετη παραγωγή, εμπορικές μεθόδους κατασκευής και όπου είναι δυνατόν εξαρτήματα που προέρχονται από μεγάλης κλίμακας πολιτικές βιομηχανίες αντί αποκλειστικά από πανάκριβες στρατιωτικές γραμμές παραγωγής.
Παράλληλα δημιουργεί το Project Ranger, μια τεράστια βιομηχανική εγκατάσταση στο Νέο Μεξικό, η οποία έχει σχεδιαστεί ώστε να μπορεί να φτάσει σε παραγωγή χιλιάδων όπλων ετησίως.
Αυτό ακριβώς είναι το νέο στοιχείο. Οι Αμερικανοί δεν θέλουν μόνο έναν υπερηχητικό πύραυλο. Θέλουν έναν υπερηχητικό πύραυλο που δεν θα φοβούνται να χρησιμοποιήσουν επειδή κοστίζει πολλά εκατομμύρια δολάρια και υπάρχουν ελάχιστοι στις αποθήκες.
Η ανάγκη αυτή έχει γίνει ακόμη πιο εμφανής μετά την τεράστια κατανάλωση κατευθυνόμενων όπλων και αναχαιτιστικών πυραύλων στις επιχειρήσεις των τελευταίων μηνών στη Μέση Ανατολή. Η συζήτηση στις ΗΠΑ πλέον αφορά όχι μόνο το πόσο προηγμένο είναι ένα όπλο, αλλά και το πόσο γρήγορα μπορεί η βιομηχανία να το αντικαταστήσει αφού χρησιμοποιηθεί.
Γιατί ο Blackbeard αφορά και την Ελλάδα
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι για την ελληνική πλευρά. Στη σύμβαση των περίπου 90 εκατ. δολαρίων που ανακοινώθηκε στις 25 Αυγούστου υπάρχει ρητή πρόβλεψη χρηματοδότησης των λεγόμενων Defense Exportability Features. Πρόκειται για τροποποιήσεις σχεδίασης που έχουν στόχο να επιταχύνουν τη μελλοντική εξαγωγή του Blackbeard σε συμμάχους και εταίρους των ΗΠΑ.
Δεν υπάρχει σήμερα καμία ανακοίνωση ότι η Ελλάδα έχει ζητήσει ή πρόκειται να αποκτήσει Blackbeard. Επίσης, το όπλο πιστοποιείται αυτή την περίοδο για το F/A-18E/F Super Hornet, ένα αεροσκάφος που δεν διαθέτει η Πολεμική Αεροπορία. Συνεπώς δεν πρόκειται για ένα σύστημα που θα μπορούσε απλώς να αγοραστεί αύριο και να τοποθετηθεί στα ελληνικά Rafale ή F-16.
Η ελληνική διάσταση βρίσκεται περισσότερο στο τι μπορεί να συμβεί τα επόμενα χρόνια.
Η Ελλάδα έχει ήδη συμβασιοποιήσει την απόκτηση 20 F-35A, με δικαίωμα για ακόμη 20, ενώ το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έχει επιβεβαιώσει ότι το πρώτο ελληνικό F-35 θα παραδοθεί στις ΗΠΑ το 2028. Παράλληλα προχωρά η ενίσχυση του στόλου των F-16 Viper, ο οποίος μαζί με τα Rafale και τα μελλοντικά F-35 δημιουργεί μια εντελώς διαφορετική εικόνα για την Πολεμική Αεροπορία της επόμενης δεκαετίας.
Το Blackbeard δεν έχει ανακοινωθεί ότι θα πιστοποιηθεί στο F-35 και επομένως οποιαδήποτε τέτοια σύνδεση σήμερα θα ήταν πρόωρη.
Αυτό που έχει σημασία όμως είναι ότι οι ΗΠΑ σχεδιάζουν από τώρα το όπλο ώστε να μπορεί μελλοντικά να εξαχθεί. Παράλληλα η Castelion έχει ήδη συμβάσεις ενσωμάτωσης σε πλατφόρμες τόσο του U.S. Navy όσο και του U.S. Army, κάτι που δείχνει ότι η οικογένεια Blackbeard δεν αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως όπλο ενός συγκεκριμένου αεροσκάφους.
Για μια χώρα όπως η Ελλάδα, με το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και μεγάλες αποστάσεις που πρέπει να καλύπτονται σε ελάχιστο χρόνο, η εμφάνιση μιας νέας κατηγορίας οικονομικότερων όπλων μεγάλης εμβέλειας είναι μια εξέλιξη που προφανώς θα παρακολουθείται.
Ιδιαίτερα όταν η ελληνική αμυντική στρατηγική επενδύει ήδη σημαντικά ποσά στον «Θόλο» αεράμυνας και αντιβαλλιστικής προστασίας του «Achilles Shield», αλλά ταυτόχρονα χρειάζεται να διατηρεί ισχυρή αποτρεπτική δυνατότητα προσβολής στόχων από μεγάλη απόσταση. Τον Μάρτιο του 2026 το ΚΥΣΕΑ ενέκρινε σημαντικά τμήματα του Achilles Shield, μαζί με προγράμματα για τις ΜΕΚΟ, τα F-35 και την περαιτέρω αναβάθμιση των F-16.
Το μεγάλο ερώτημα επομένως δεν είναι αν η Ελλάδα θα αγοράσει αύριο τον Blackbeard. Δεν υπάρχει σήμερα τέτοιο δεδομένο. Το σημαντικό είναι ότι ανοίγει μία νέα αγορά όπλων: υπερηχητικά συστήματα που επιχειρούν να συνδυάσουν μεγάλη εμβέλεια, πολύ υψηλή ταχύτητα και αριθμούς παραγωγής που μέχρι σήμερα θεωρούνταν αδύνατοι για αυτή την κατηγορία.
Αν η Castelion πετύχει τον στόχο της, το μοντέλο των υπερηχητικών όπλων μπορεί να αλλάξει πλήρως. Από λίγους, πανάκριβους πυραύλους στρατηγικής αξίας, σε εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες όπλα που θα βρίσκονται στις αποθήκες και στις πτέρυγες μάχης.
Και από τη στιγμή που οι ΗΠΑ έχουν ήδη βάλει στο πρόγραμμα την εξαγωγιμότητά τους προς συμμάχους, η εξέλιξη αυτή αποκτά άμεσο ενδιαφέρον και για χώρες του ΝΑΤΟ όπως η Ελλάδα.
Ακολουθήστε το newsauto.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
