Κρίση στην Ferrari: Κινδυνεύει ο Βασέρ;

Έπρεπε να το περιμένουμε. Οι ενδείξεις του εσωτερικού ρήγματος εντός της Ferrari ήταν εμφανείς εδώ και αρκετό καιρό. Πίσω από τα χαμόγελα, τις αβροφροσύνες και τα «είμαστε μία ομάδα» μαίνεται ένας εσωτερικός πόλεμος στο Μαρανέλο.

Ένας πόλεμος ο οποίος έμοιαζε στην πραγματικότητα αναπόφευκτος από την στιγμή που ανακοινώθηκε η μεταπήδηση του Χάμιλτον στην Ferrari. Μπορεί οι πολύ κακές επιδόσεις του Βρετανού το 2025 να καθυστέρησαν την… έναρξη των εχθροπραξιών. Από την στιγμή, όμως, που ο Χάμιλτον είναι πιο ανταγωνιστικός το 2026 και σε συνδυασμό με την κακή χρονιά που έχει ο Λεκλέρ (η οποία ακόμη και έτσι είναι καλύτερη από την περσινή του Χάμιλτον) ο μηχανισμός τέθηκε σε κίνηση.

Για να καταλάβουμε ακριβώς το τι συμβαίνει στο Μαρανέλο θα δούμε τα πράγματα τόσο από την σκοπιά του Λεκλέρ όσο και του Χάμιλτον. Έπειτα θα περάσουμε στο τι διακυβέβεται και ποιοι εντός της Ferrari απειλούνται. Θα ξεκινήσουμε, όμως, παρουσιάζοντας το σκηνικό πάνω στο οποίο εκτελείται το συγκεκριμένο δράμα.

Η Ferrari του Έλκαν

Ο Έλκαν είναι ο τέταρτος πρόεδρος της Ferrari μετά τον θάνατο του θρυλικού ιδρυτή της εταιρίας, Έντσο Φεράρι. Ανέβηκε στην κορυφή της ιεραρχίας μετά τον θάνατο του Σέρτζιο Μαρκιόνε τον Ιούλιο του 2018 και τα έχει καταφέρει πολύ καλά σε ότι αφορά το εμπορικό τμήμα της φίρμας.

Ωστόσο στα της F1 -και στα των αγώνων γενικότερα- ο Έλκαν δεν έχει πετύχει πραγματικά. Πέραν της περσινής κατάκτησης του τίτλου στο WEC από την Ferrari, η ιταλική εταιρία έχει να επιδείξει τόσο εκεί όσο και στην F1 μόνο σποραδικές επιτυχίες. Νίκες σε εμβληματικούς αγώνες (Μονακό, 24 ώρες Λε Μαν, Μόντσα) οπωσδήποτε, αλλά όχι μία συνεχή ροή επιτυχιών.

Δεν θα περιμέναμε από τον Έλκαν -ή όποιον πρόεδρο της Ferrari- να αναπαράξει αμέσως τα χρυσά χρόνια της εποχής Μοντετζέμολο με τους Σουμάχερ και Τοντ να σπέρνουν τον τρόμο στην F1. Αλλά η πικρή αλήθεια είναι πώς επί των ημερών του η Ferrari δεν είχε καν μία καλή διετία σαν εκείνη του 2017-2018 της εποχής Μαρκιόνε.

Πολλά έχουν ειπωθεί για το κατά πόσον ο Έλκαν ενδιαφέρεται πραγματικά να καταστήσει την ομάδα και πάλι την κορυφαία της F1. Δεν θα αμφισβητούσαμε, φυσικά, τις προθέσεις του. Κι όμως οι κρίσιμες αποφάσεις που έχει λάβει ο Ιταλός, μαρτυρούν -στην καλύτερη- έλλειψη κατανόησης του πώς λειτουργούν τα πράγματα στην F1.

Αυτό δεν θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα εάν ο Έλκαν άφηνε ολοκληρωτικά την διαχείριση της Scuderia σε κάποιον πραγματικό γνώστη του σπορ. Για παράδειγμα οι Καταριανοί ιδιοκτήτες της McLaren δεν είναι γνώστες της F1. Είναι, όμως, οι Ζακ Μπράουν και Αντρέα Στέλα. Και είναι εκείνοι που λαμβάνουν όλες τις σημαντικές αποφάσεις για την αγωνιστική ομάδα της εταιρίας.

Αντίθετα ο Έλκαν θέλει να έχει λόγο στην διαχείριση της Scuderia Ferrari. Και αυτό, δυστυχώς, είναι πρόβλημα. Επειδή ο πρόεδρός της δείχνει ότι σκέφτεται περισσότερο εμπορικά παρά αγωνιστικά. Οι δύο μεγαλύτερες αποφάσεις που έχει λάβει ο Έλκαν από το 2018 ήταν η αντικατάσταση του Μπινότο από τον Βασέρ και η αντικατάσταση του Σάινθ από τον Χάμιλτον. Τέσσερα χρόνια μετά, καμία από τις δύο δεν δείχνει να έχει λειτουργήσει.

Ο Χάμιλτον

Θα ξεκινήσουμε από την περίπτωση του Λιούις Χάμιλτον. Ο Βρετανός ήταν δυσαρεστημένος από το συμβόλαιο που είχε υπογράψει με την Mercedes στα τέλη του 2023. Και μόλις έναν μήνα μετά την υπογραφή (ενώ έλεγε στους εργαζόμενους του Μπράκλεϊ πώς οραματίζεται να μάχεται μαζί τους μέχρι το τέλος της καριέρας του) προσέγγισε ο ίδιος την Ferrari. Την έκανε με ελαφρά δηλαδή.

Ο Έλκαν θαμπώθηκε από το brand του Χάμιλτον και πίεσε τον Βασέρ να προχωρήσει την συμφωνία. Η κίνηση αυτή ήταν σωστή από εμπορικής άποψης για την Ferrari. Ήταν, όμως, τελείως λάθος για όλους τους αγωνιστικούς λόγους. Ο πρώτος και σημαντικότερος είναι ότι ο Χάμιλτον έχει προ πολλού περάσει το prime του. Πέραν του χρονομέτρου, το φωνάζει αυτό και το τελευταίο συμβόλαιο που του είχε δώσει η ομάδα με την οποίαν κυριαρχούσε επί χρόνια.

Ο Χάμιλτον βρήκε πρόσφορο έδαφος στην Ferrari. Έναν πρόεδρο που γνωρίζει μόνο επιφανειακά το σπορ, έναν επικεφαλής με τον οποίον έχει πολυετή φιλική σχέση και μία ομάδα η οποία διέθετε έναν αναλώσιμο δεύτερο οδηγό χωρίς σημαντικά ερείσματα εντός της εταιρίας. Τον Κάρλος Σάινθ. Η αντικατάσταση του Σάινθ θα είχε νόημα αγωνιστικά μόνο εάν στην θέση του ερχόταν ο Φερστάπεν, ο Νόρις ή έστω ένας οδηγός τύπου Αντονέλι. Δηλαδή είτε κάποιος οδηγός εμφανώς καλύτερος του Ισπανού είτε ένας νεαρός φέρελπις πιλότος στον οποίον θα πόνταρε η Ferrari για το μέλλον. Εν ετει 2026 ο Χάμιλτον δεν είναι τίποτε από τα δύο.

Επιπλέον ο Λιούις είναι ένας οδηγός ο οποίος ξέρει να παίζει πολύ καλά το πολιτικό παιχνίδι εντός μίας ομάδας F1 και έχει δημιουργήσει εσωτερικά ρήγματα όπου κι αν αγωνίστηκε. Με εξαίρεση την περίοδο 2017-2021 στην Mercedes, όταν ο Βολφ του είχε κάνει το χατίρι και του είχε φέρει ένα ξεκάθαρο νούμερο 2.

Ο Χάμιλτον πήγε στην Ferrari έχοντας έναν στόχο: Να γίνει ο νούμερο ένα οδηγός της, πατώντας στην σχέση που είχε με τους Έλκαν και Βασέρ. Το 2025 τα είχε πάει πολύ άσχημα και φυσικά δεν τον έπαιρνε να κάνει πολιτικά παιχνίδια. Έκανε μόνο κάτι δηλώσεις τύπου «δεν μου ταιριάζει το αυτοκίνητο» υπονοόντας ότι η Ferrari έπρεπε να αλλάξει το μονοθέσιο της ώστε να βλοεύεται εκείνος καλύτερα. Για τον λόγο αυτόν είχε στρατολογήσει και τον Σερά από την Mercedes, τον μόνο που τον ακολούθησε ουσιαστικά από το Μπράκλει.

Η φετινή ιστορία είναι διαφορετική. Όντως ο Χάμιλτον τα έχει πάει καλύτερα. Και του έχει κάτσει και μια ευνοϊκή συγκυρία: Ο Λεκλέρ δεν έχει κάνει τόσο καλή χρονιά μέχρι στιγμής. Αμέσως η όρεξη του Λιούις για πολιτικά παιχνίδια επέστρεψε. Το καλοκαίρι έλεγε γεμάτος αυταρέσκεια το πώς αλλάζει εκείνος την Ferrari προς το καλύτερο. Μάλλον ξέχασε να τους πει για τις team orders όμως. Στην Ολλανδία και στην Ιταλία το ύφος του «σωτήρα» της Ferrari μεταβλήθηκε. Και μάλιστα με ιδιαίτερα άκομψο τρόπο. Δείχνοντας προς την Mercedes και τις δύο φορές. Ότι η πρώην ομάδα του τα έκανε καλύτερα όλα αυτά. Αν ήταν όλα τόσο καλά εκεί γιατί έφυγε τότε;

Η Μόντσα του 2026

Στην Μόντσα ο Χάμιλτον προσπάθησε να ωθήσει τον Λεκλέρ σε λάθος στο πρώτο σικέιν. Ο Μονεγάσκος δεν ψάρωσε και έκανε στον Χάμιλτον ότι έχει κάνει ο Βρετανός πολλές φορές στον Ρόσμπεργκ (και άλλους) σε μονομαχίες. Έχοντας την εσωτερική μιας στροφής κάλυψε την έξοδο λέγοντας στον άλλον οδηγό: Ή θα σηκώσεις το πόδι ή θα ακουμπήσουμε.

Δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό σε ότι έκανε ο Λεκλέρ στο πρώτο σικέιν όσο κι αν ωρύεται ο Χάμιλτον. Ο Βρετανός θα μπορούσε να του επιτεθεί στην Roggia λίγο παρακάτων, στην Parabolica ή σε έναν από τους επόμενους 52 γύρους. Εξάλλου στην Μόντσα ήταν ο αγώνας, όχι στο Μονακό. Ευκαιρίες θα υπήρχαν. Αλλά ο Χάμιλτον επέλεξε να επιτθεί εκεί στον Λεκλέρ. Πιστεύουμε ότι αυτή η κίνηση δεν έγινε τυχαία και ότι εντάσσεται στο γενικότερο πολιτικό παιχνίδι του Βρετανού εντός της Ferrari.

Έναν γύρο μετά ο Λεκλέρ (με αυτόν θα ασοχληθούμε παρακάτω) έκανε λάθος στην Parabolica, πράγμα που ευνόησε τον αγώνα του Χάμιλτον. Μετά την επανεκκίνηση, μάλιστα, ο Βρετανός ήταν 4ος και άρα μέσα στο παιχνίδι για μια θέση του podium. Για το ότι δεν τα κατάφερε τελικά, δεν του φταίει ο Λεκλέρ παρά η έλλειψη ρυθμού του ίδιου, της SF-26 και η κακή στρατηγική. Αλλά για ακόμη μία φορά ο Χάμιλτον επέλεξε να δείξει τον teammate του ως υπαίτιο των… δεινών του. Δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο. Το να καυχιέται ένας επτάκις παγκόσμιος πρωταθλητής ότι αλλάζει μια ομάδα προς το καλύτερο έπειτα από 1 (μία, one, una) νίκη σε δύο χρόνια μαζί της ή το να κατηγορεί τον teammate του και την ομάδα -την οποίαν υποτίθεται αλλάζει- για τα πενιχρά αποτελέσματα;

Τεχνικά το μεγάλο πρόβλημα της Ferrari δεν είναι άλλο από την μονάδα ισχύος. Η PU έχει αποδειχθεί πολύ κατώτερη εκείνων των Mercedes και Red Bull. Και η Ferrari -κατά την συνήθη επικοινωνιακή της τακτική- προσπαθεί να εξωραΐσει την κατάσταση. Μας έλεγαν για τα ADUO που θα την έφερναν μια ανάσα από την Mercedes. Τώρα ξαφνικά, μετά από δύο αναβαθμίσεις, μας λένε (μέσω διαρροών στον τύπο πάντα) ότι «εντάξει, δεν περιμέναμε με δύο ADUO να φτάσουμε την Mercedes». Το δούλεμα πάει σύννεφο.

Οι φίλοι της Ferrari δεν είναι χαζοί. Θα έδειχναν κατανόηση εάν τους έλεγαν: Είμαστε πίσω στην PU, το 2026 είναι χρονιά εξέλιξης και στοχεύουμε στο 2027. Ποιο το νόημα να διαρρέουν ότι θα έρθουν 5 άλογα στο Σπα, 15 στην Μόντσα και στο τέλος να παραδέχονται ότι «μάλλον και με τα δύο ADUO κερδίσαμε 5 άλογα». Ποιο το νόημα να συντηρούν το αφήγημα του υποτιθέμενου πρωταθλήματος που διεκδικεί ο Χάμιλτον (έλεος!) ενώ το μονοθέσιο είναι τόσο πίσω; Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό που κάνουν τους εκθέτει χειρότερα;

Ο Βασέρ

Και εδώ βρίσκονται οι μεγάλες ευθύνες του Φρεντερίκ Βασέρ. Οι γνώσεις και η εμπειρία του Γάλλου στους αγώνες δεν αμφισβητούνται. Σίγουρα είναι ο πιο μπαρουτοκαπνισμένος επικεφαλής που είχε η Ferrari μετά τον Ζαν Τοντ. Κανονικά θα έπρεπε η Ferrari του 2026 να μην έχει σχέση με εκείνη του 2023.

Αλλά υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ των Τοντ και Βασέρ. Ο πρώτος είχε την διάθεση και τις αντοχές να συγκρουστεί ακόμη και με τον ίδιο τον Μοντετζέμολο για το καλό της ομάδας, όπως το έκρινε εκείνος. Και το αποτέλεσμα τον δικαίωσε. Άλλον αν στην Ferrari δεν τον πολυσυμπαθούν πια. Αντίθετα, ο Βασέρ θέλει να τα έχει καλά με όλους. Με την ιεραρχία, με το fanbase, με τον Χάμιλτον, με τους δημοσιογράφους κλπ.

Έτσι, όμως, δεν φτιάχνεις ομάδα. Έτσι δεν κερδίζεις πρωταθλήματα. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να παρατείνεις τον χρόνο παραμονής σου στην θέση του επικεφαλής. Αλλά αυτό που δεν θέλει να δει ο Βασέρ είναι πώς εκείνος θα απομακρυνθεί πρώτος, εάν τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο.

Ήδη διαρρέουν ότι ο Έλκαν ήταν ινκόγκνιτο (σωπάτε μωρέ) στο Ζάντφοορτ για να δει από κοντά την λειτουργία της ομάδας. Και ότι δεν έμεινε ευχαριστημένος. Συγκλονιστικό το παραμύθι που σκαρφίζονται για να ασκήσουν πίεση στον Βασέρ. Για να χρίσει τον Χάμιλτον νούμερο ένα ίσως; Είναι αστείο και μόνο που συζητάμε για νούμερο ένα σε μία ομάδα η οποία δεν πάει καν για το πρωτάθλημα. Και μάλιστα όταν εκείνος που απαιτεί τον ρόλο του νούμερο ένα είναι ο αργότερος από τους δύο οδηγούς. Ο Βασέρ έχει τον «φίλο» του, τον Χάμιλτον να ευχαριστεί γι’ αυτό.

Ο Λεκλέρ

Και φτάνουμε στον Λεκλέρ. Η ταχύτητα του Μονεγάσκου δεν αμφισβητείται όπως και το ότι έχει ωριμάσει σε πολλές πτυχές της παρουσίας του στους αγώνες. Υπάρχει, όμως, ένα μειονέκτημα το οποίο ο Σαρλ δεν έχει διορθώσει ακόμη. Εκείνο των λαθών από υπερβάλλοντα ζήλο.

Αυτό είναι πρόβλημα τόσο για εκείνον όσο και για την Ferrari. Ο Λεκλέρ αρέσκεται στο να παίρνει πολλά ρίσκα. Τα οποία τις περισσότερες φορές του βγαίνουν. Όταν, όμως, δεν λειτουργούν τότε η αποτυχία είναι παταγώδης. Όπως συνέβη στην Parabolica πριν λίγες ημέρες.

Το λάθος του ήταν διπλό εκεί. Αρχικά έθεσε τον εαυτό του σε δύσκολη θέση με την γραμμή που πήρε για να υπερασπιστεί από τον Πιάστρι. Δεν υπήρχε λόγος. Όπως γράψαμε και παραπάνω ο αγώνας ήταν στην Μόντσα. Θα υπήρχαν ευκαιρίες αργότερα. Επιπλέον παρά το ότι έπιασε την αρχική αποσταθεροποίηση του μονοθέσιου επέμεινε να μην αφήσει το πόδι από το γκάζι. Λες και ήταν ο τελευταίος γύρος του τελευταίου αγώνα της σεζόν και τα έπαιζε όλα για όλα για τον τίτλο.

Η ζημιά δεν περιορίζεται στην εγκατάλειψη. Η PU του Σαρλ δέχτηκε πολύ ισχυρές δυνάμεις κατά την σύγκρουση και ο Μονεγάσκος θα είναι τυχερός αν δεν πάρει ποινή θέσεων στην εκκίνηση της Μαδρίτης. Επιπλέον είχε και πρόβλημα με την όραση από το δεξί μάτι λόγω της επαφής. Σε βαθμό που κυκλοφόρησαν σενάρια αντικατάστασής του στο Madring από τον Τζιοβινάτσι.

Τελικά ο Λεκλέρ μάλλον θα συμμετάσχει κανονικά. Ωστόσο πρέπει να σκεφτεί κάποια πράγματα πολύ σοβαρά για την συνέχεια τη καριέρας του. Πρέπει να σκεφτεί ότι για να γίνει πρωταθλητής δεν χρειάζεται να κάνει τον ήρωα σε κάθε στροφή. Ότι τα λάθη είναι μέσα στο παιχνίδι και ότι κάποιες φορές είναι καλύτερο να τα αποδεχόμαστε και να συνεχίζουμε παρά να κάνουμε χειρότερα λάθη στην προσπάθεια να τα διορθώσουμε.

Είμαστε βέβαιοι ότι ο Λεκλέρ επιθυμεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την κατάκτηση του πρωταθλήματος με την Ferrari. Αλλά για να το πράξει αυτό πρέπει να αλλάξει προσέγγιση στους αγώνες. Ένα GP ή ένα πρωτάθλημα πολύ σπάνια κερδίζονται σε μία στροφή. Πολύ εύκολα, όμως, μπορούν να χαθούν σε μία. Το περιβάλλον μέσα στο οποίο πρέπει να ωριμάσει ο Μονεγάσκος δεν είναι, δυστυχώς, το καλύτερο δυνατό. Ιδίως με όλο το παρασκήνιο που υπάρχει στο Μαρανέλο από το 2025 και μετά. Αλλά κανείς δεν είπε ποτέ ότι η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος F1 είναι εύκολη υπόθεση.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡA
F1: Ποιοι οδηγοί δεν… μιλιούνται;
F1: Ατελείωτο τρολάρισμα για τα τρόπαια της Μόντσα!
Χαμός: Ο Μπριατόρε κατηγορεί την FIA για μεροληψία υπέρ της McLaren! (+video)