Games
Πότε θα έρθει «Ανάσταση» στους ελληνικούς δρόμους;
ΝΕΑ
Πάσχα στην Αθήνα σημαίνει μέρες με άδειους δρόμους στην πρωτεύουσα, με ελάχιστη κίνηση άρα και μαθηματικά να το δει κανείς, λιγότερες αφορμές να εκνευριστείς πίσω από το τιμόνι, λιγότερες παρανομίες, λιγότερες «εγκληματικές» ενέργειες από τους γύρω σου.
Κι όμως, στη χώρα της παντελούς έλλειψης οδηγικής παιδείας και συμπεριφοράς, της επιλεκτικής και καθαρά εισπρακτικής αστυνόμευσης, στη χώρα που τα διπλώματα αποκτώνται ασχέτως ικανοτήτων και το κυριότερο, διατηρούνται εσαεί άνευ επανεξετάσεων, δεν πρόκειται να δούμε «Ανάσταση». Θα είμαστε σε μόνιμη «Μεγάλη Παρασκευή» όπου δυστυχώς θα συνεχίσουμε να θρηνούμε θύματα στους δρόμους.
WHAT CAR
Για ένα ακόμα Πάσχα, λόγω των εργασιακών υποχρεώσεων με τη μετάδοση του Grand Prix της Formula 1 από την τηλεόραση του Alpha, έμεινα στην Αθήνα. Καθημερινά 100 σχεδόν χιλιόμετρα, στο κομμάτι της εθνικής οδού που οδηγεί στην Αττική οδό αλλά και στην εσωτερική διαδρομή που διασχίζει την Αθήνα, από την Αγία Παρασκευή, Νέα Ιωνία, Φιλαδέλφεια, μέχρι το Περιστέρι.
Καθημερινά μικρά ή μεγάλα εγκλήματα στο διάβα μου. Μηχανάκια να αλλάζουν λωρίδες χύμα σαν σε video game, δίτροχα και τετράτροχα με απαγορευμένη τη χρήση φλας, οι αργοί οδηγοί αριστερά και οι πιο σβέλτοι δεξιά, κινητό στο ένα χέρι, τιμόνι στο άλλο, παιδιά να αλωνίζουν στα πίσω αλλά και στο εμπρός κάθισμα (!) αντί να είναι δεμένα και αυτό το ρημάδι το κράνος, να μη χρησιμοποιείται ούτε για να προστατεύει από τη βροχή!
Ακόμα και στην εβδομάδα των… θαυμάτων, δυστυχώς συνειδητοποιείς πως ούτε ένα θαύμα δεν μας σώζει. Μεγάλη Παρασκευή λοιπόν, στην αριστερή εκ των δύο λωρίδων της Λεωφόρου Καποδιστρίου που ανοίγει προσεγγίζοντας τη Βεϊκου δίνοντας επιλογή για πρόσβαση στις δύο κατευθύνσεις αυτής. Επαγγελματικό όχημα συνειδητοποιώ ξαφνικά πως όχι απλά έχει έρθει δίπλα μου, αλλά κινείται τόσο κοντά που είμαστε έτοιμοι να ανταλλάξουμε ασπασμούς προκαταβολικά για το «Χριστός Ανέστη». Κορνάρω, γλιτώνουμε το να γίνουμε ένα, ο έτερος πρωταγωνιστής του συμβάντος με κοιτά με απάθεια και συνεχίζουμε να κινούμαστε σαν Χιώτες «δυο-δυο» περνώντας το φανάρι.
Οκ, «συμβαίνουν αυτά» σκέφτομαι, μπορεί να αφαιρέθηκε ο άνθρωπος άλλωστε είναι αλήθεια πως ο μεγαλύτερος πλέον εχθρός των ευσυνείδητων οδηγών, είναι οι σκέψεις. Τα προβλήματα της καθημερινότητας που δυστυχώς μπορεί να σου αποσπάσουν την προσοχή όταν οδηγείς. Συνεχίζω λοιπόν, αντισυνταγματάρχη Κιρκίδη πλέον ο δρόμος κι αν ξέρετε από την περιοχή, υπάρχει απότομη αριστερή καμπή όπου η δεξιά λωρίδα μπορεί και να συνεχίσει ευθεία στη Βυζαντίου.
Κάπου εκεί, ξυπνάει ο Jacques Villeneuve μέσα μου, γυρνάω στο 1997, υποψιάζομαι πως έχω πλάι μου έναν Michael Schumacher στη χειρότερη στιγμή του καθώς πάνω στην καμπή, αρχίζει και κλείνει ολοένα την τροχιά του. Προς τα πάνω μου! Επειδή όμως στο δρόμο δεν υπάρχουν αγωνοδίκες, δεν μηδενίζει εκ των υστέρων η FIA οδηγούς, δεν υπάρχει η ασφάλεια που παρέχουν τα μονοθέσια και στην τελική, το μόνο που μπορεί να διεκδικήσει κάποιος είναι το αν θα περιμένει πρώτος ή δεύτερος στο επόμενο φανάρι, προσπαθώ να γλιτώσω τα χειρότερα. Κορνάρω αν και ξέρω πως στου κουφού την πόρτα δεν έχει νόημα και προσπαθώ καθότι εντός στροφής, με περιθώρια… ελάχιστων πόντων κι από τις δύο πλευρές, με ψηλό οικογενειακό όχημα που δεν σχεδιάστηκε για να αποφεύγει τρελούς, να αποσυρθώ από την κατά φαντασία (του) κόντρα.
Εκεί έγινε το δικό μου Πασχαλινό θαύμα, στα… χιλιοστά γλιτώσαμε την επαφή, εκείνος τις τούμπες αφού αγνοώντας πόσο «εγκληματική» ήταν η αδιανόητη κίνησή του, αγνοούσε πως η τοποθέτηση και φορά των οχημάτων μέσα στη στροφή, μάλλον θα τον γυρνούσε ανάποδα και εγώ… γλίτωσα όπως αποδείχθηκε το εγκεφαλικό. Έφτασα κοντά. Ήμουν έξαλλος, πιο κόκκινος από κορεό της Θύρας 7. Δεκαεπτά χρόνια πίσω από το τιμόνι, έχοντας οδηγήσει εκατοντάδες αυτοκίνητα, σε δρόμους 23 χωρών και συνοδηγήσει σε άλλες 8, έχουν δει τα μάτια μου πολλά. Αλλά τόσο ωμή, απρόκλητη και αδικαιολόγητη προσπάθεια σύγκρουσης, πρώτη φορά βίωνα.
Τι κάνεις εκεί; Εδώ είναι το ακόμα πιο δύσκολο φίλοι μου. Πρέπει αφού εξασφάλισες πως βγήκες σώος και αβλαβής από ένα τέτοιο συμβάν, χωρίς ζημιές στο αυτοκίνητό σου, το καλύτερο που έχεις να κάνεις, είναι να πνίξεις το θυμό και να φύγεις. Δεν ξέρεις ποιος είναι ο άνθρωπος μέσα στο άλλο αυτοκίνητο. Δεν ξέρεις αν το οδηγικό «έγκλημα» απλά συνοδεύει άλλων ειδών εγκλήματα. Άνθρωπος που τόσο ωμά, απαιτεί και κερδίζει μία θέση στην ουρά, απειλώντας τη ζωή σου, δεν έχει σώας τας φρένας. Δεν ξέρεις που θα σταματήσει σε μία αντιπαράθεση που θα κλιμακωθεί. Και με τέτοια πράγματα δεν παίζουμε. Σκεφτείτε λοιπόν την οικογένειά σας, εγώ σκέφτηκα το παιδάκι μου, ξεσπάστε με μια φωνή και αποχωρήστε.
Ιδεατά, λίγο πιο κάτω στο δρόμο, σταματήστε στην άκρη, βγείτε από το όχημα, πάρτε βαθιές ανάσες και προσπαθήστε να ηρεμήσετε. Εγώ δεν το έκανα καθώς ο χρόνος με πίεζε. Στο υπόλοιπο της διαδρομής, το μυαλό μου γυρνούσε σε όσα είχα ζήσει. Αντιμετώπιζα τον «μεγαλύτερο εχθρό» του ευσυνείδητου οδηγού που ανέφερα νωρίτερα: τις σκέψεις. Και δυστυχώς λόγω των νεύρων, μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου, φοβάμαι πως δεν ήμουν όσο καλός οδηγός θα ήθελα.
Ακολουθήστε το newsauto.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
