Games
Χάμιλτον: Η πιο συναισθηματική νίκη
FORMULA 1
Από τις 104 νίκες του Λιούις Χάμιλτον στην F1, η χθεσινή του Σίλβερστοουν θα έχει πάντα ξεχωριστή σημασία. Τόσο για τους οπαδούς του όσο και για τον ίδιο τον Βρετανό.
Για τα δεδομένα του Χάμιλτον, τα τελευταία 2,5 χρόνια ήταν ίσως τα δυσκολότερα της καριέρας του. Έχοντας χάσει τον τίτλο των οδηγών στο Άμπου Ντάμπι του 2021, ο Λιούις ανυπομονούσε για το 2022 και τη νέα γενιά μονοθέσιων ώστε να πάρει την ρεβάνς.
WHAT CAR
Ωστόσο η πραγματικότητα αποδείχτηκε πολύ διαφορετική από τα όσα περίμεναν εκείνος και η ομάδα του. Τα μονοθέσια της Mercedes από το 2022 δεν ήταν ανταγωνιστικά. Ο Λιούς βρέθηκε σε μία θέση στην οποίαν δεν είχε βρεθεί ποτέ πριν στην καριέρα του. Να ξεκινάει αγωνιστικά τριήμερα γνωρίζοντας ότι έχει σχεδόν μηδενικές πιθανότητες για τη νίκη.
Ακόμη χειρότερα για εκείνον, η Mercedes είχε επιλέξει να αντικαταστήσει τον «βολικό» Μπότας με τον ταχύτατο και φιλόδοξο Ράσελ. Το κλίμα είχε βαρύνει επικίνδυνα στο Μπράκλεϊ για τον Χάμιλτον. Και ο Βρετανός αποφάσισε, τελικά, να κάνει μια ριζική αλλαγή στη δύση της καριέρας του, κλείνοντας με την Ferrari για το 2025.
Ωστόσο στο φετινό Σίλβερστοουν βιώσαμε ένα deja vu από το ένδοξο παρελθόν των Χάμιλτον και Mercedes. Είδαμε ένα μονοθέσιο ικανό για τη νίκη και με εξαιρετική συμπεριφορά ανεξαρτήτως γόμας ή καιρικών συνθηκών.
Δεν χρειαζόταν περισσότερα ο Λιούις για να πιάσει την ευκαιρία από τα μαλλιά. Στους πρώτους γύρους οδήγησε μετρημένα, γνωρίζοντας ότι η βροχή θα ερχόταν σύντομα. Και όταν ξεκίνησαν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες, ο Χάμιλτον προσπέρασε μάλλον εύκολα τον Ράσελ.
Η εγκατάλειψη του teammate του λίγους γύρους αργότερα δεν τον επηρέασε. Εξάλλου είχε κερδίσει στην εσωτερική μάχη της Mercedes για αυτόν τον αγώνα. Η πρωτοβουλία στην στρατηγική θα ήταν δική του. Όμως έμενε ένα ακόμη σημαντικό εμπόδιο στον δρόμο για την 104η νίκη.
Πως η McLaren πέταξε τον αγώνα
Το εμπόδιο αυτό δεν ήταν άλλο από την πρώτη ομάδα του Λιούις στην F1, την McLaren. Τα πορτοκαλί μονοθέσια είχαν δείξει από την Παρασκευή ήδη ότι θα είχαν εξαίρετο race pace. Η βροχόπτωση, όμως, έφερε στην επιφάνεια ένα ακόμη ατού της McLaren.
Το ατού αυτό είναι η απίστευτη ικανότητα των Νόρις και Πιάστρι σε μεικτές συνθήκες. Οι δύο οδηγοί οδήγησαν καλύτερα από όλους με τα slicks στο βρεγμένο. Προσπέρασαν τις Mercedes και όλα έδειχναν πριν τα πρώτα pit-stops ότι η νίκη θα ήταν δική τους υπόθεση.
Αλλά κάπου εκεί άρχισαν τα λάθη στρατηγικής της McLaren. Το πρώτο κρίσιμο λάθος ήταν πώς δεν φώναξε τον Πιάστρι στον ίδιο γύρο με τον Νόρις για αλλαγή. Δεν υπήρχε καμία λογική στην απόφαση αυτή. Η πίστα ήταν ήδη βρεγμένη και τα τρία δευτερόλεπτα που θα έχανε ο Πιάστρι πίσω από τον Νόρις περιμένοντας, ήταν αμελητέα σε σχέση με τα… 30 που έχασε τελικά.
Η McLaren έβγαλε μόνη της ένα από τα δύο μονοθέσια της εκτός μάχης. Την αντίστροφη γκάφα έκαναν και οι Red Bull και Ferrari με τους Πέρεζ (απέλπιδα προσπάθεια της RB να τον βάλει στο παιχνίδι) και Λεκλέρ (απελπισία απλώς) νωρίτερα, βάζοντάς τους για ενδιάμεσα ενώ η πίστα ήταν στεγνή.
Ακόμη κι έτσι, ο Νόρις είχε καταφέρει να βγει πρώτος και έλεγχε τον ρυθμό του αγώνα. Το μόνο που έμενε ήταν να κάνει το πέρασμα στα slicks την κατάλληλη στιγμή. Και σε αυτό, όμως, η ομάδα στρατηγικής της McLaren θύμισε… Ferrari.
Ο Νόρις μπήκε μετά από τον Χάμιλτον, έκανε αργότερο pit-stop (σε αυτό φταίει και ο Λάντο) και πήρε -κάκιστα- χρησιμοποιημένα soft αντί για φρέσκα medium. Το τελευταίο stint του Πιάστρι με τα medium δείχνει ότι ακόμη και με τα δύο πρώτα λάθη, η σωστή γόμα θα έδινε τη νίκη στον Λάντο.
Μαθαίνοντας να κερδίζει
Είχαμε γράψει και στο παρελθόν ότι η McLaren έχει σχεδόν όλο το πακέτο. Εξαιρετικό μονοθέσιο, καταπληκτικούς οδηγούς και μία συμπαγή εσωτερική οργάνωση. Ωστόσο της λείπει ακόμη κάτι πολύ σημαντικό: Η νοοτροπία του νικητή.
Ως έναν βαθμό αυτή διαμορφώνεται με τον καιρό όσο ένας οργανισμός παλεύει για νίκες. Ωστόσο η McLaren -ξεκάθαρα- δεν έχει ακόμη… αποφοιτήσει από το τελευταίο αυτό σχολείο. Τόσο εκείνη όσο και οι οδηγοί της έχουν υπάρξει διστακτικοί αρκετές φορές φέτος, σε κρίσιμες στιγμές.
Για ποιον λόγο να περάσει ο Νόρις στην μαλακή γόμα ώστε «να καλύψει τον Χάμιλτον» ή στην σκληρή «ώστε να καλύψει τον Φερστάπεν»; Τι είδους δίλημμα ήταν αυτό από το pitwall της McLaren προς τον Λάντο; Δεν γνώριζαν οι ίδιοι τι ήταν καλύτερο για το μονοθέσιο τους;
Στην Red Bull γνώριζαν ότι με την σκληρή γόμα η RB20 θα έκανε το καλύτερο δυνατό stint. Δεν ενδιαφέρθηκαν για το τι γόμα έχουν οι υπόλοιποι. Και ο Φερστάπεν οδήγησε έξοχα με ένα προβληματικό μονοθέσιο για να πάρει την δεύτερη θέση.
Αλλά και ο Χάμιλτον είχε μια παρόμοια στιγμή, νωρίτερα στον αγώνα. Όταν ο Πιτ Μπόνιγκτον τον ρώτησε εάν θέλει να περάσει στα ενδιάμεσα, ο ίδιος απάντησε αμέσως αρνητικά. Έβλεπε τις συνθήκες και έκρινε αναλόγως.
Πιστεύουμε ότι δεν είναι τυχαίο το ότι οι δύο οργανισμοί που έχουν κερδίσει περισσότερο από όλους την τελευταία δεκαετία πήραν και τις πιο σωστές αποφάσεις. Επειδή δεν κοίταξαν απλώς ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή ή το τι κάνουν οι άλλοι. Αυτή είναι η νοοτροπία του νικητή στην οποίαν αναφερόμαστε συχνά και την οποίαν δεν έχει αποκτήσει ακόμη η McLaren.
Ο σωστός τρόπος
Θα αναρωτηθούν ορισμένοι αναγνώστες: «Καλά, και η Mecedes ή η Red Bull δεν έχουν κάνει λάθη στο παρελθόν; Μόνο η McLaren κάνει;» Η απάντηση είναι ότι ναι, έχουν κάνει. Όλοι κάνουν λάθη.
Αλλά δεν έχει μόνο σημασία το εάν κάποιος παίρνει την σωστή ή τη λάθος απόφαση σε μία δεδομένη στιγμή. Εν τέλει το σωστό και το λάθος κρίνονται σε κάποιο βαθμό και από την τύχη. Σημασία έχει και ο τρόπος με τον οποίαν καταλήγει κάποιος στην όποιαν απόφαση.
Κανείς δεν διαθέτει κρυστάλλινη σφαίρα για να βλέπει το μέλλον. Μπορεί, όμως, να πάρει ένα λελογισμένο ρίσκο και να δικαιωθεί ή όχι. Εφόσον αυτό έχει γίνει με ψυχραιμία και με κύριο γνώμονα την βελτιστοποίηση της δικής του απόδοσης, τότε έχει πράξει σωστά. Ασχέτως τελικού αποτελέσματος.
Όταν, όμως, μία ομάδα λαμβάνει αποφάσεις φοβικά (McLaren) ή έχοντας παραισθήσεις (Ferrari) τότε ναι, υπάρχει πρόβλημα. Πολλές φορές η σωστή προσέγγιση μετράει περισσότερο από ένα γρήγορο μονοθέσιο.
Αυτό θα επιβεβαιώσει και ο μεγάλος χθεσινός νικητής, Λιούις Χάμιλτον. Ο Βρετανός έκανε τα πάντα σωστά και πήρε τα μέγιστα από το πακέτο που είχε στα χέρια του και από όσα του έδωσε ο αγώνας. Ήταν μία νίκη ενός «μπαρουτοκαπνισμένου» οδηγού. Ο Χάμιλτον μπορεί να μην διαθέτει την απόλυτη ταχύτητα του παρελθόντος αλλά δεν έχει χάσει δράμι από την ανταγωνιστικότητα του ή τη θέληση για νίκη.
Είναι άγνωστο το τι θα φέρει το μέλλον στον Λιούις και για το αν θα είναι επιτυχημένη η πορεία του στη Ferrari. Για την ώρα, όμως, μπορεί να απολαύσει την 9η νίκη στο αγαπημένο του Σίλβερστοουν. Μία νίκη-απόηχο ενός ένδοξου παρελθόντος. Μία νίκη η οποία -όπως μαρτυρούν τα δάκρυα του Βρετανού- ίσως να έχει μεγαλύτερη συναισθηματική βαρύτητα από τις υπόλοιπες 103 του.
Ακολουθήστε το newsauto.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
