Δοκιμή: Ford Mustang Dark Horse

Ειλικρινά δεν περίμενα ότι αυτή η νέα Mustang -που θα έρθει οσονούπω και στην Ελλάδα- θα μπορούσε να είναι τόσο καλή οδηγικά. Εξήντα χρόνια από τότε που πυροδότησε την έκρηξη των pony cars -των πιο προσιτών muscle cars- η Mustang επιστρέφει πραγματικά δριμύτερη.

Οι προαιώνιοι αντίπαλοί της, η Chevrolet Camaro και το Dodge Challenger, έχουν ρίξει λευκή πετσέτα και το δελτίο καιρού λέει ότι οι πρίζες τριών ακροδεκτών και όχι 8κύλινδροι κινητήρες είναι το μέλλον, αλλά η Mustang επιστρέφει για έναν τελευταίο χορό με θερμικό κινητήρα βενζίνης, και μάλιστα σε μια ποικιλία εκδόσεων.

Πρέπει να ήταν δελεαστικό για τη Ford να βάλει απλώς το προηγούμενο μοντέλο στον φούρνο μικροκυμάτων για 30 δευτερόλεπτα. Αλλωστε, η Mustang του 2014 ήταν η πρώτη που απέκτησε ένα πίσω σύστημα πολλαπλών συνδέσμων, βοηθώντας τη να γίνει η πρώτη παγκοσμίως με τις περισσότερες πωλήσεις στην κατηγορία των σπορ αυτοκινήτων. Πινκ! Ετοιμη!

Μια ματιά στον σχεδιασμό και τις προδιαγραφές υποδηλώνει ότι η έβδομη γενιά είναι πράγματι ελαφρώς ξαναζεσταμένη, αλλά όταν βγήκαμε από τον Αυτοκινητόδρομο 1, βόρεια του Σαν Φρανσίσκο, στην Panoramic Highway με τις ατελείωτες στροφές, εντυπωσιάστηκα από το πόσο πιο ευέλικτη και συγκροτημένη είναι.

Καθώς ανεβαίνω προς τα πάνω και ανατολικά (ή μήπως προς τα κάτω και βόρεια, ή νότια και λίγο δυτικά… η τοπογραφία είναι δαιδαλώδης), τα σήματα που δέχομαι από τον κορμό μου λένε ότι είναι πιο συμπαγής και ελαφρύτερη από ό,τι πριν, ανεξάρτητα από το αν τα νούμερα διαφωνούν: έχει μήκος 4.810 mm και ζυγίζει 1.811 kg, που είναι και τα δύο ελαφρώς αυξημένα.

Επειτα από εκατοντάδες χιλιόμετρα ευθειών με cruise control από το Λος Αντζελες, κατά τη διάρκεια των οποίων ο V8 ακουγόταν σαν να μπορούσε να κάνει κομμάτια αυτό το πλαίσιο στις σπάνιες περιπτώσεις που πιέσαμε σοβαρά το γκάζι, τώρα μπορώ να «βουτήξω» μέσα στη ροπή, πάνω σε μια χοντρόπετση, στεγνή άσφαλτο, ανακαλύπτοντας μια ισορροπία και φινέτσα που δεν περίμενα.

Αναμφίβολα βοηθάει το γεγονός ότι οδηγούμε το κορυφαίο μοντέλο της σειράς Dark Horse. Είναι η πρώτη πραγματική Mustang επιδόσεων από την Bullitt του 2001 και πνευματική διάδοχος της Mach 1. Είναι επίσης η έμπνευση για μια νέα γενιά αγωνιστικών Mustang.

Οι οπτικές ενδείξεις περιλαμβάνουν μια «μάσκαρα» που μετατρέπει τους LED προβολείς και την μπροστινή μάσκα σε μια σατανική λωρίδα γραμματοκιβωτίου, έναν ειδικά σχεδιασμένο μπροστινό προφυλακτήρα, χαμηλότερες πλευρικές ποδιές, νέα πίσω πτέρυγα, ενώ το εσωτερικό περιλαμβάνει προαιρετικά καθίσματα Recaro, ραφές χρώματος indigo και ψεύτικο αλλά πειστικό κόκκο από ανθρακονήματα.

Ολα αυτά θέλουν να δώσουν τη στοχευμένη αίσθηση μιας ακριβής αλλά απόλυτα λειτουργικής καμπίνας. Στο εσωτερικό, η Mustang εξακολουθεί να είναι αποφασιστικά επικεντρωμένη στον οδηγό, με σχετικά χαμηλή θέση καθισμάτων, μικρό σε διάμετρο flat bottom τριάκτινο τιμόνι, αλλά είναι πλέον αναπόφευκτα αναβαθμισμένη, με δύο οθόνες που φαίνονται κομψές και μοντέρνες και έχουν συνολική διαγώνιο που φτάνει στις 25″. Για να γίνει αυτό, ωστόσο, έπρεπε να θυσιαστούν τα κλασικά δίδυμα όργανα της Mustang και οι τριπλοί αεραγωγοί.

Ψηφιακή υπερφόρτωση; Ισως να ισχύει… μέχρι να πιέσεις το δάχτυλο στη μίζα για να σε κατακλύσει ο old school αναλογικός ήχος – που ακόμα και στο ρελαντί ακούγεται σαν οργισμένος Θεός. Ο 5λίτρος αλουμινένιος V8 με τον διπλό εκκεντροφόρο επικεφαλής «Coyote» και τα σφυρήλατα έμβολα από την GT500 έχει αναβαθμισμένη ψύξη και πλέον αποδίδει 500 PS ισχύος και 566 Nm ροπής, που σημαίνει αυξημένη κατά 14 PS, με την ίδια ροπή σε σχέση με την «κανονική» GT.

Η ζωτικότητα και η αμεσότητα της απόκρισης του γκαζιού σοκάρει, δεδομένου ότι έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στα turbo σύνολα. Ο V8 της Mustang αντιδρά σαν τσιχλόφουσκα που φουσκώνει και σκάει πάνω στο στόμα σου. Προσφέρει αβίαστη ροπή από τις χαμηλές στροφές και συνεχίζει με ακαταπόνητη ενέργεια και ουρανομήκη θόρυβο μέχρι και την κορύφωση της ισχύος, στις 7.250 rpm.

Δεν τους φτιάχνουν έτσι πια… Φυσικά θα υπάρξουν και πιο γρήγορες εκδόσεις, αλλά η Dark Horse κάθε άλλο παρά ράθυμη είναι σε ευθεία γραμμή και -το πιο σημαντικό- η απόδοση του κινητήρα είναι όμορφα ενσωματωμένη σε αυτό το πλαίσιο, ενθαρρύνοντας μεγάλες, σίγουρες δόσεις πίεσης του γκαζιού, όχι τις διστακτικές, φοβισμένες κινήσεις που κάνεις με κάποιον άλλο τούρμπο κινητήρα προκειμένου να αποφύγεις το μοιραίο τετακέ.

Μαζί με τον κινητήρα, η Dark Horse περιλαμβάνει μια μοναδική ρύθμιση του πλαισίου, με στάνταρ τοποθέτηση MagneRide ενεργών αμορτισέρ, καθώς και μια παχύτερη πίσω αντιστρεπτική ράβδο, Brembo φρένα και ζάντες 19″ τυλιγμένες με Pirelli P Zero ελαστικά.

Μιλάμε λοιπόν για ένα σοβαρό μηχάνημα, αλλά το ωραίο είναι ότι η Mustang είναι εξίσου εύκολη παρέα και μέσα στο Λος Αντζελες, και όχι μόνο επειδή η συγκεκριμένη διαθέτει το αυτόματο κιβώτιο 10 σχέσεων αντί του στάνταρ χειροκίνητου 6τάχυτου (ένα Tremec TR-3160, όχι το Getrag MT-82 της GT που στο παρελθόν είχε μπλέξει τη Ford σε αγωγές για μηχανικές βλάβες).

Αντικειμενικά, οι 10 σχέσεις είναι μάλλον υπερβολικές αλλά το κιβώτιο αποδεικνύει ότι τις διαχειρίζεται σωστά. Ακόμα και τραβώντας το padle που ανεβάζει δεν αισθάνομαι σαν να αλλάζω συνεχώς και ασκόπως ταχύτητες. Παρ’ όλα αυτά, δεν παύω να σκέφτομαι ότι το αυτόματο κιβώτιο ίσως είναι η λανθασμένη επιλογή γι’ αυτούς τους απαιτητικούς δρόμους βόρεια του Σαν Φρανσίσκο.

Παίρνουμε τον Αυτοκινητόδρομο 5, αφήνοντας γρήγορα την πόλη πίσω μας. Σκαρφαλώνουμε σε λόφους προσπερνώντας ασθματικά φορτηγά που πασχίζουν ν’ ανέβουν και μετά πέφτουμε σε μονοχρωματικές πεδιάδες, από αυτές που σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι η μεγάλη αυτονομία είναι σωτήρια.

Αλλά η Mustang αποδεικνύεται εξαιρετική ως συνταξιδιώτης μεγάλων αποστάσεων. Τα προαιρετικά Recaro σπορ καθίσματα όχι μόνο αγκαλιάζουν τον κορμό σφιχτά με γενναιόδωρη πλευρική στήριξη, αλλά είναι επίσης τόσο άνετα που μπορείς να διανύσεις ξεκούραστα μονοκοπανιά εκατοντάδες χιλιόμετρα. Από τα καλύτερα καθίσματα που έχω καθίσει ποτέ.

Η πιο ήπια από τις πέντε λειτουργίες οδήγησης συμπληρώνει εξίσου καλά τα διαπιστευτήρια του ταξιδιάρικου αυτοκινήτου, με την ανάρτηση να είναι ανακουφιστικά απορροφητική και τον ήχο του V8 να ακούγεται κάπου στο παρασκήνιο όταν επιλέξεις την πιο ήσυχη από τις τέσσερις -τέσσερις!- ρυθμίσεις εξάτμισης.

Αν δεν επιθυμείς δυσάρεστες εκπλήξεις από τα ραντάρ ταχύτητας ρυθμίζεις ανάλογα το cruise control και κάπως έτσι τα χιλιόμετρα «ξεπλένονται» με χαρακτηριστική άνεση και την εξαιρετική πιστότητα του προαιρετικού ηχοσυστήματος της B&O με 12 ηχεία.

Στο Los Banos στρίβουμε για την ακτή και τη Santa Cruz και στη συνέχεια παίρνουμε τον Αυτοκινητόδρομο 1, βόρεια προς το Σαν Φρανσίσκο. Ο ήλιος βυθίζεται στον Ειρηνικό μέσα σε ένα πυρακτωμένο πορτοκαλί χρώμα.

Διανυκτερεύουμε στο Berkley, τρώγοντας πίτσα στο «Jupiter», υπό τους ήχους ζωντανής τζαζ μουσικής και θαυμάζοντας τα δεκάδες κλασικά αυτοκίνητα που είναι παρκαρισμένα σε παράδρομους και κρυμμένα σε δρομάκια – ανάμεσά τους, μάλιστα, εντοπίζουμε και μια μαύρη Mustang fastback του ‘67.

Το επόμενο πρωί κατευθυνόμαστε βόρεια πάνω από τη γέφυρα του Richmond και νότια προς το Σαν Φρανσίσκο, στον 101. Λατρεύω αυτό το μέρος. Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα το Σαν Φρανσίσκο μεταμορφώνεται από μια ασφυκτική μεγαλούπολη σε μια από τις πιο όμορφες γεωγραφικές τοποθεσίες που μπορεί να σου προσφέρει ετούτος ο πλανήτης.

Ατελείωτος ωκεανός που αστράφτει σαν αλουμινόχαρτο, αλλεπάλληλες λοφοπλαγιές που στριμώχνονται από την ιδιοτροπία των τεκτονικών πλακών, πανύψηλα δάση από σεκόγιες και μικροκλίματα που μέσα σε λίγα χιλιόμετρα σε εκτοξεύουν από την ψυχρή ομίχλη στον καυτό ήλιο.

Από τον 101 και τον παραλιακό Aυτοκινητόδρομο 1 που ακολουθεί την ακτογραμμή, αρχίζω να ακολουθώ τις ατελείωτες σπείρες από φουρκέτες κάτω από τη δροσερή σκιά των ευκαλύπτων πριν τα δέντρα και τα σπίτια εξαφανιστούν και ένα φιδωτό τμήμα ονειρικής ασφάλτου απλωθεί μπροστά μας, μέχρι τον Ειρηνικό που λαμπυρίζει στο βάθος.

Τρώμε μεσημεριανό γεύμα στο εστιατόριο «Parkside», στο Stinson Beach, παρακολουθώντας πελεκάνους να περπατούν πάνω από τα κύματα, που γίνονται σχεδόν ημιδιαφανή από την ηλιοφάνεια λίγο πριν διαλυθούν στην ακτή. Κατασκοπεύουμε ακόμα και δύο φάλαινες που εκτοξεύουν αέρα σαν φελλούς σαμπάνιας. Ενα πανέμορφο σημείο.

Η Panoramic Highway ανηφορίζει ομαλά από την άκρη της πόλης, αρχικά εναλλάσσοντας φουρκέτες με πιο γρήγορες στροφές, καθώς ο Ειρηνικός χάνεται από τον καθρέφτη και σύντομα εξαφανίζεται πίσω από τα σκοτεινά όρια που ορθώνουν οι καλυμμένες με λειχήνες σεκόγιες. Οι στροφές διαδέχονται η μία την άλλη και μια ομαλή αν και κυματιστή επιφάνεια απειλεί να εκτοξεύσει οποιοδήποτε δύστροπο αυτοκίνητο σαν μπάλα του μπέιζμπολ από ρόπαλο.

Πρώτα πειραματίζομαι με την πιο σκληρή ρύθμιση της ανάρτησης, αλλά διαπιστώνω ότι απλώς δεν δουλεύει εδώ πάνω – υπερβολικά ανελέητη, υπερβολικά φτωχός έλεγχος, υπερβολική αναπήδηση. Αλλάζω αμέσως τις ρυθμίσεις. Μέγιστη απόκριση από τον κινητήρα, λίγο πιο βαρύ τιμόνι και η ανάρτηση στην επιλογή comfort. Ξεκάθαρα. Τώρα μάλιστα. Το αναθεωρημένο σύστημα διεύθυνσης είναι το κλειδί για την ανακάλυψη της χαμένης ενέργεια της Mustang.

Η Ford έχει τοποθετήσει μια νέα, ταχύτερη κρεμαγιέρα με λόγο μετάδοσης 15,5:1, καθώς και πιο άκαμπτη συνδεσμολογία, που κυριολεκτικά έχουν αφυπνίσει το αυτοκίνητο. Ουσιαστικά έχουν συρρικνωθεί το βάρος και οι διαστάσεις της. Δεν είναι ιδιαίτερα επικοινωνιακή, όχι, αλλά αυτό που της λείπει σε αίσθηση το αντισταθμίζει με ταχύτητα, απόκριση και σωστά φιλτραρισμένη πληροφορία.

Η επιπλέον ακαμψία είναι επίσης αισθητή, έτσι ακόμα και αν κουνάω το τιμόνι ασκόπως αριστερά δεξιά, η Mustang πάντα φαίνεται έτοιμη να σημαδέψει την επόμενη κορυφή. Στη γρήγορη και ρευστή οδήγηση το σύστημα ελέγχου της ευστάθειας λειτουργεί περισσότερο σαν διακριτικό δίχτυ ασφαλείας, αλλά «μαλακώνει» αρκετά την απόκριση του γκαζιού.

Ως αποτέλεσμα αυτού, όταν πιέσεις σοβαρά το εμπρός μέρος και προσπαθήσεις να ισορροπήσεις με το γκάζι, εισπράττεις μια αίσθηση από ουδέτερη έως ελαφρώς υποστροφική, την οποία -λανθασμένα- αρχικά θεώρησα πως είναι συστατικό στοιχείο του set-up της ανάρτησης.

Κάτι που γρήγορα διαπιστώνεις ότι δεν ισχύει. Διότι όταν απενεργοποιήσεις πλήρως τα ηλεκτρονικά βοηθήματα, αμέσως νιώθεις ότι τελικά είναι εύκολο να ακυρώσεις την αρχική υποστροφή με ένα «άσε» στο γκάζι και μετά να ρυθμίσεις την ισορροπία με την κατάλληλη πίεση στο ίδιο πεντάλ.

Τελικά, η όλη διαδικασία αποδεικνύεται όσο ανταποδοτική ήλπιζα ότι θα είναι, ειδικά χάρη στην απόκριση, το βάθος λειτουργίας και βέβαια τον ήχο του ατμοσφαιρικού V8. Σε αυτές τις (στεγνές) συνθήκες μπορείς να εκμεταλλευτείς σχεδόν όλο το εύρος της απόδοσής του.

Σίγουρα το χειροκίνητο κιβώτιο θα έκανε την όλη διαδικασία σαφώς πιο διαδραστική, από την άλλη μεριά ωστόσο υποψιάζομαι ότι το 10άρι αυτόματο είναι ο κύριος λόγος που έχω αποκτήσει τόσο εύκολη και αβίαστη ροή σε έναν δρόμο με λιγότερες ευθείες και από Ειδική του ράλι Μόντε Κάρλο.

Απέχει μακράν από το να το χαρακτηρίσεις τέλειο (στη χειροκίνητη λειτουργία μερικές φορές αρνείται πεισματικά να περάσει στη δεύτερη σχέση σε ανηφορικές φουρκέτες και όταν απαιτείς γρήγορα ανεβάσματα σου φαίνεται ράθυμο) αλλά δεν χαλάει τη συνολική εικόνα.

Για να είμαστε δίκαιοι, δεν δοκιμάζουμε καν την πιο επιθετική ρύθμιση του πλαισίου της Dark Horse εδώ, και αν έπρεπε να ασκήσουμε κριτική στο συγκεκριμένο αυτοκίνητο, θα ήταν για την κάπως απόμακρη αίσθηση. Υπάρχει όμως και το πακέτο εξοπλισμού Handling με μια νέα πίσω πτέρυγα, πιο σκληρά ελατήρια, παχύτερες αντιστρεπτικές εμπρός και πίσω και αναβαθμισμένα 19ιντσα Pirelli Trofeo, που δεν είναι απλώς σημαντικά πιο κολλώδη αλλά βάζουν και περισσότερο πέλμα στο έδαφος (305 εμπρός και 315 πίσω).

Αν είναι χρήσιμο να δοκιμάζουμε ένα αυτοκίνητο με τόσο αντιπροσωπευτικές προδιαγραφές όπως η «δική» μας Μustang, είναι επίσης βέβαιο ότι το πακέτο Handling, με περισσότερη πρόσφυση, περισσότερη ισορροπία και σίγουρα περισσότερη αίσθηση θα δελεάσει πολλούς δυνητικούς αγοραστές.

Βρισκόμαστε στις άνυδρες πλαγιές στη σκιά του όρους Tamalpais, μια επιβλητική κορυφή μόλις 36 km από το κέντρο του Σαν Φρανσίσκο, αλλά ένα τοπίο τόσο έρημο που θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε στη μέση του πουθενά. Εκεί που σίγουρα δεν βρισκόμαστε είναι σε ένα ευρωπαϊκό στροφιλίκι. Αυτή θα είναι η συνέχεια της δοκιμασίας της, αλλά με όσα βιώσαμε σε αυτή τη διαδρομή υποψιαζόμαστε ότι η Mustang Dark Horse θα αισθανθεί και εκεί σαν στο σπίτι της.

KEY TECH

Η ενιαία ψηφιακή οθόνη στο εσωτερικό περιλαμβάνει κάτω από μια κοινή γυάλινη επιφάνεια πίνακα οργάνων με διαγώνιο 12,4” και μια κεντρική οθόνη 13,2” που και αυτή είναι στραμμένη προς τον οδηγό. Το λογισμικό παιχνιδιών Unreal Engine υποστηρίζει διαδραστικά κινούμενα γραφικά και ο οδηγός μπορεί εύκολα να αλλάξει τις ρυθμίσεις μέσω της κεντρικής οθόνης αγγίζοντας και σαρώνοντας. Η Ford διπλασίασε την υπολογιστική ισχύ του infotainment. Το σύστημα SYNC 4 3 προσαρμόζεται ώστε να εμφανίζει τις λειτουργίες που χρησιμοποιεί περισσότερο κάθε οδηγός. Η ενσωμάτωση smartphone για Apple CarPlay και Android Auto 4 είναι πλέον ασύρματη. Η συνδεσιμότητα 5G υποστηρίζει τη ροή μουσικής μέσω του υψηλής ποιότητας ηχοσυστήματος B&O και την πλοήγηση με σύνδεση στο cloud για ενημερώσεις κυκλοφορίας σε πραγματικό χρόνο.

TECH – FORD MUSTANG FASTBACK DARK HORSE
ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ: 5.038 cc, V8, ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΙΚΟΣ 453 PS/7.250 rpm, 540 Nm/4.900 rpm
ΚΙΒΩΤΙΟ: ΑΥΤΟΜΑΤΟ, 10 ΣΧΕΣΕΩΝ
ΜΕΤΑΔΟΣΗ: ΣΤΟΥΣ ΠΙΣΩ ΤΡΟΧΟΥΣ
ΑΝΑΡΤΗΣΗ: ΓΟΝΑΤΑ MACPHERSON (Ε) / ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΣΥΝΔΕΣΜΩΝ (Π)
0-100 km/h: 4,4’’
ΤΕΛΙΚΗ ΤΑΧΥΤΗΤΑ: 250 km/h
ΜΕΣΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ TEST: 13,8 lt/100 km
CO2: 282 g/km
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ (Μ/Π/Y): 4.819/1.917/1.403 m
ΜΕΤΑΞΟΝΙΟ: 2.719 mm
ΧΩΡΟΣ ΑΠΟΣΚΕΥΩΝ: 381 lt
ΒΑΡΟΣ: 1.837 kg
ΤΙΜΗ: Από €96.061