Τα 3+1 αυτοκίνητα που είχαν «καρδιά» Formula 1

Η Formula 1 ανέκαθεν λειτουργούσε ως το απόλυτο εργαστήριο μηχανολογίας, ένα περιβάλλον όπου η τεχνολογία δοκιμάζεται στα όρια και συνήθως μένει εκεί.

Ωστόσο, υπήρξαν ελάχιστες περιπτώσεις που αυτή η γνώση –και κυρίως αυτοί οι κινητήρες– κατάφεραν να ξεφύγουν από τις πίστες, τα εργοστάσια και τα γκαράζ και να βρουν τον δρόμο τους σε αυτοκίνητα παραγωγής, έστω και εξαιρετικά περιορισμένης.

Άλλοτε με αυτούσια σύνολα Formula 1, άλλοτε με άμεσους απογόνους τους ή με μηχανολογική προσέγγιση που παραπέμπει σε Grand Prix.

Με αφορμή αυτό το γεγονός, το newsauto σας παραθέτει τα 3+1 μοντέλα που τόλμησαν να κάνουν πραγματικότητα το πιο ακραίο όνειρο κάθε petrolhead: μοτέρ Formula 1 για τον δρόμο.

Ferrari F50

Η F50 δεν ήταν απλώς η διάδοχος της F40, αλλά η πιο καθαρόαιμη απόπειρα της Ferrari να μεταφέρει αυτούσια τη φιλοσοφία της Formula 1 σε ένα αυτοκίνητο δρόμου.

Ο ατμοσφαιρικός V12 των 4,7 λίτρων βασίστηκε εκείνον των 3,5 λίτρων που κινούσε το μονοθέσιο των Ιταλών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1990, όπου η Scuderia τερμάτισε δεύτερη στη βαθμολογία.

Η μετάβαση από το αγωνιστικό στο πολιτικό περιβάλλον συνοδεύτηκε από αύξηση κυβισμού και προσαρμογές για λόγους αξιοπιστίας, αλλά η φιλοσοφία παρέμεινε αγωνιστική: ο κινητήρας ήταν δομικό στοιχείο του πλαισίου, βιδωμένος απευθείας στο monocoque πλαίσιο από ανθρακονήματα.

Μια λύση που χάριζε δυσκαμψία και αμεσότητα, αλλά και έναν ωμό χαρακτήρα που για ήταν υπερβολικά κοντά στον κόσμο των μονοθεσίων. Με λίγα λόγια, η F50 ήταν ό,τι πιο κοντινό υπήρχε στο δημόσιο οδικό δίκτυο σε αίσθηση Formula 1.

Lanzante TAG 930 Turbo

Με μια πρώτη ματιά μοιάζει με ακόμη ένα restomod της Porsche 911. Στην πραγματικότητα, όμως, η TAG 930 Turbo είναι κάτι πολύ πιο εξωτικό.

Κάτω από το πίσω καπό του βρίσκεται ένας 1.500άρης turbo V6 κινητήρας της Porsche, ο ίδιος βασικός σχεδιασμός που χρησιμοποίησαν οι McLaren των Αλέν Προστ και Νίκι Λάουντα στις σεζόν 1984 και 1985 της Formula 1.

Για χρήση δρόμου, η πίεση υπερπλήρωσης έχει μειωθεί περίπου κατά 25%, όμως οι αριθμοί παραμένουν εντυπωσιακοί: 510 ίπποι στις 9.000 σ.α.λ. και τελική ταχύτητα που αγγίζει τα 322 χλμ./ ώρα.

Πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα αυτοκίνητα δρόμου που μπορούν να ισχυριστούν, ότι φιλοξενούν έναν αυθεντικό κινητήρα πρωταθλητή Formula 1, έστω και σε εξημερωμένη μορφή.

Caparo T1

Το Caparo T1 ήταν η πιο ακραία ερμηνεία της ιδέας «μονοθέσιο για τον δρόμο». Σχεδιασμένο από πρώην μηχανικούς της McLaren, έκανε την εμφάνισή του το 2007 ως ένα διθέσιο αυτοκίνητο με πλαίσιο από ανθρακονήματα και V8 κινητήρα 3,5 λίτρων που προερχόταν από το IndyCar.

Παρότι δεν χρησιμοποιούσε σύνολο απευθείας από τη Formula 1, η φιλοσοφία του ήταν καθαρά F1, τόσο σε διάταξη όσο και σε αίσθηση.

Η ιστορία του, βέβαια, ήταν σύντομη και επεισοδιακή, καθώς έπιασε φωτιά σε τηλεοπτική δοκιμή του Fifth Gear, εμφάνισε μηχανικά προβλήματα στο Top Gear και μόλις 15 αυτοκίνητα παρήχθησαν πριν η εταιρεία οδηγηθεί σε εκκαθάριση.

Το T1 έμεινε ως ένα εντυπωσιακό, αλλά εύθραυστο πείραμα, που απέδειξε πόσο δύσκολο είναι να μεταφέρει την αγωνιστική φιλοσοφία στην πραγματικότητα της ασφάλτου.

BAC Mono

Το «+1» της λίστας, γιατί εδώ τα πράγματα είναι πιο οριακά. Ο κινητήρας του Mono βασίζεται σε μονάδα της Ford, όμως η συνολική μηχανολογική προσέγγιση είναι βαθιά επηρεασμένη από τη Formula 1.

Με βάρος μόλις 570 κιλά, το Mono είναι ελαφρύτερο ακόμη και από ένα σύγχρονο μονοθέσιο F1, ενώ η εμπειρία οδήγησης παραπέμπει περισσότερο σε αγωνιστικό παρά σε αυτοκίνητο δρόμου.

Το τιμόνι αφαιρείται κάθε φορά που ο οδηγός μπαίνει ή βγαίνει από το cockpit, η θέση οδήγησης είναι πλήρως εκτεθειμένη και η αίσθηση απόλυτα ωμή.