Δοκιμή: Renault Clio 160 E-Tech

Σπάνια συμβαίνει, αλλά όταν γίνεται ξέρεις ότι κάτι πραγματικά καλό οδηγείς. Είναι ο ενθουσιασμός, η έξαψη που τείνει να λείψει στη δουλειά μας, έτσι όπως είμαστε χαμένοι ανάμεσα σε καλώδια, κιλοβατώρες και κινεζικά. Είναι αυτή η ανάγκη να σηκώσεις το τηλέφωνο μέσα στη νύχτα και μιλήσεις με κάποιον, μια Γραμμή Υποστήριξης στο «Χαμόγελο του Οδηγού». Στην άλλη άκρη της γραμμής ο Ντίνος Παπαγιαννόπουλος, σύντροφος εν όπλοις ένεκα που όλο το πρωί οδηγούσε το Clio για την δοκιμή στο CAR, φανερά ανήσυχος για την ώρα. «Τι είναι αυτό, ρε Ντίνο, τι έφτιαξαν οι άνθρωποι;».

Να σας το πω ευθύς εξ’ αρχής, και αμαρτία ουκ έχω. Υπήρξαν στιγμές που ένιωθα ότι περνάω το ίδιο καλά και εξίσου γρήγορα με ένα Fiesta ST (χωρίς το γκάζι αλλά και χωρίς το περιττό δράμα του αλήστου μνήμης). Υπήρξαν στιγμές που ξύπνησαν μνήμες ότι κάτι “alfisti” συμβαίνει εκεί μπροστά (α, ρε γκρουπ με τα SUV σου…)

Και κάπου μετά την Ανάβυσσο, σε βραδινή βόλτα προς το Σούνιο, άρχισα να κάνω σκέψεις πως αν όλα αυτά συμβαίνουν με το Clio της συζύγου σε σινιέ έκδοση Alpine, με ένα υποτιθέμενο Clio RS (αχ, τους ρύπους μου μέσα…) και 230-240 άλογα (όχι παραπάνω) θα έκλαιγαν πολλές GR Yaris μανούλες. Τόσο καλό; Ναι, τόσο καλό.

Να τα πάρουμε τα πράγματα όμως με μια σειρά (μπας και γράψω καμιά «σοβαρή» δοκιμή). Και να πούμε τα αυτονόητα. Το ότι δηλαδή αυτή την στιγμή η Renault είναι η πιο αξιόπιστη δύναμη αντίστασης στην κινεζική λαίλαπα, η μάρκα που τιμά τις ευρωπαϊκές παραδόσεις και τις αξίες που κατακτήθηκαν με κόπο και ιδρώτα σε έναν και πλέον αιώνα αυτοκίνησης. Με δύο αυτοκίνητα (το 5άρι και τούτο εδώ το Clio) να είναι στην all star πεντάδα των τελευταίων 3-4 ετών, με μία γκάμα ψαγμένη και με έξυπνη διασπορά δυνάμεων και με νούμερα που πηγαίνουν «σφαίρα» σε όλη την Ευρώπη.

Ευτυχής συγκυρία για την χώρα μας είναι ότι όλα αυτά συμπίπτουν με την αλλαγή στη μαρκίζα της αντιπροσωπείας. Νέος φρέσκος αέρας για τη γαλλική μάρκα, που πήγαινε με σηκωμένο χειρόφρενο επί σειρά ετών και τώρα επανακάμπτει δυναμικά. Με ανθρώπους που παίζουν πλέον σε ανοιχτό γήπεδο για το πρωτάθλημα, με καπετάνιο έναν connoisseur του αυτοκινήτου και στόχους για double σκορ μέσα στο 2026, έτσι ώστε να επιστρέψει η Renault εκεί που δικαιωματικά ανήκει (και εμείς οι παλαιότεροι θυμόμαστε πολύ καλά).

Το 5άρι έδωσε το στίγμα των όσων θα έλθουν (αν έβγαινε και βενζίνη θα είχαν κλείσει πολλά «μαγαζιά»). Και το νέο Clio έρχεται να αποτελέσει το βαρύ πυροβολικό σε επίπεδο πωλήσεων. Ένα νέο Clio, στην έκτη πλέον γενιά του, με σημαντικές παρακαταθήκες ως πανευρωπαϊκό best-seller επί σειρά ετών (πάνω από 17 εκατομμύρια πωλήσεις) και έναν ξεκάθαρο στόχο: να μοιράσει μπόλικο πόνο στον ανταγωνισμό.

Η αλήθεια είναι ότι οι Γάλλοι το παίδεψαν αρκετά, έχωσαν χρήμα και έριξαν ξενύχτια. Και όπως θα δούμε παρακάτω τους βγήκε. Δείτε για παράδειγμα την σχεδίαση. Οι αρχικές γκρίνιες από τις πρώτες φωτογραφίες έχουν μετατραπεί σε εγκωμιαστικά σχόλια, ιδίως από όλους όσοι το βλέπουν από κοντά. Τα επιτόπια likes πέφτουν βροχή, οι ερωτήσεις παρομοίως, και γενικά φαίνεται να κάνει γκελ σε ένα ευρύ κοινό (ιδίως αν συνδυαστεί με κάποια από τα ζωντανά χρώματα της παλέτας).

Ισορροπεί μεταξύ μιας mass market προσέγγισης και ενός μεσογειακού ταμπεραμέντου, με ευδιάκριτη μια σπορτίφ διάσταση (ιδίως στο Alpine) και «νότες» από Ιταλία μεριά (αχ ρε γκρουπ με τα SUV σου…). Δεν το λέμε έτσι. Υπήρξαν και περιστατικά που αναρωτήθηκαν ποια είναι αυτή η καινούργια Alfa Romeo, κάτι που μόνο ως κομπλιμέντο μπορεί να εκληφθεί για μια κατηγορία που έχει πολύ καιρό να βγάλει κάποια ενδιαφέρουσα σχεδιαστική «είδηση».

Έχει μεγαλώσει αρκετά (έφθασε στα 4,12 μέτρα, ζωή να έχει), έχει αυξημένο μεταξόνιο κατά 8 χιλιοστά, είναι φαρδύτερο (αυξημένο μετατρόχιο 4 χιλιοστά εμπρός, κρατήστε το αυτό…), και γενικά είναι ένα αυτοκίνητο που επιβάλλεται με την παρουσία του και φθάνει την κατηγορία των super mini στα όριά της, δημιουργώντας ουσιαστικά μια «γέφυρα» με το C-Segment.

Η εντυπωσιακή μάσκα, τα φωτιστικά σώματα εμπρός και πίσω, οι όμορφες λεπτομέρειες, οι σοφά μελετημένες καμπύλες και τα ανάγλυφα, όλα αυτά προσδίδουν έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, σε αυτό που αναμφίβολα καθιστά το νέο Clio το πιο ενδιαφέρον και σημαδιακό στην μακρά πορεία του μέσα στις προηγούμενες δεκαετίες.

Τα ίδια πάνω-κάτω ισχύουν και για το σαλόνι. Η σχεδιαστική και ποιοτική αναβάθμιση είναι διάχυτη παντού, με to νέο Clio να βγάζει από την πρώτη στιγμή έναν «αέρα» μεγαλύτερου και πιο σινιέ αυτοκινήτου.

Το ψηφιακό περιβάλλον είναι εντελώς καινούργιο, φερμένο από το 5άρι και άλλα μοντέλα της εταιρείας, με δύο οθόνες, έναν πίνακα οργάνων έως 10,1 ίντσες (στις πιο πλούσιες εκδόσεις), και μία 10άρα οθόνη στο κέντρο του ταμπλό σε οριζόντια διάταξη για το σύστημα πολυμέσων με το λειτουργικό OpenR Link της Renault με ενσωματωμένες εφαρμογές της Google.

To configuration αυτό αποδεικνύεται άκρως λειτουργικό και ευχάριστο στην καθημερινή χρήση, με πολλές δυνατότητες παραμετροποίησης και εύκολα στην χρήση μενού. Ευπρόσδεκτοι είναι οι πολλοί φυσικοί διακόπτες ενώ δεν λείπουν και κάποιες έξυπνες ιδέες, όπως για παράδειγμα η αλλαγή του ambient φωτισμού ανάλογα με την επιλογή του προγράμματος οδήγησης.

Το δεύτερο στοιχείο που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι η συνολική ποιοτική αναβάθμιση του σαλονιού. Τα υλικά που έχουν επιλεγεί είναι από το πάνω ράφι, με όμορφες υφές και στιλάτες διακοσμήσεις, ενώ εμφανής είναι από την πρώτη κιόλας βόλτα η έμφαση που δόθηκε στην συναρμολόγηση. Το νιώθεις να κινείται σαν ένα κομμάτι, στιβαρό και δεμένο, δίνοντας την αίσθηση ενός πραγματικά premium προϊόντος (όσο και αν έχει ταλαιπωρηθεί η λέξη αυτή τα τελευταία χρόνια…).

Ο εξοπλισμός είναι υπερπλήρης από τις βασικές εκδόσεις και κλιμακώνεται απλά σε στοιχεία άνεσης και πολυτέλειας, φθάνοντας στην Alpine όπου το νέο Clio αποκτά την πλήρη του έκφραση (εκπληκτικά καθίσματα, όμορφες ζάντες, σούπερ ηχοσύστημα και πάει λέγοντας).

Εξίσου πληθωρικό είναι και το ADAS, με όλα όσα περιμένει κανείς από ένα σύγχρονο αυτοκίνητο (29 συστήματα έχει μετρήσει η Renault) και με διακόπτη που επιτρέπει την απενεργοποίησή τους όταν αυτός κρίνει ότι δεν του είναι απαραίτητα.

Δεν είναι όλα ρόδινα βεβαίως. Η πιο χαρακτηριστική «γκρίνια» αφορά την εργονομία. Και εστιάζεται -όπως και στο 5άρι- στην μεταφορά του επιλογέα ταχυτήτων στην κολόνα του τιμονιού. Μια κίνηση απόλυτα σωστή ως σκέψη. Όμως η εκτέλεση πάσχει, καθώς (σε αντίθεση με άλλους κατασκευαστές) η Renault διατήρησε στην ίδια περιοχή και τον λεβιέ για τους καθαριστήρες αλλά και κλασικό της σύνολο διακοπτών για το ηχοσύστημα. Εντάξει, θα δεχτούμε ότι με την χρήση θα υπάρξει εξοικείωση από τον οδηγό, όμως το σχεδιαστικό φάουλ είναι αναμφισβήτητο.

Μία δεύτερη ένσταση αφορά τους χώρους, που για άλλη μια φορά δεν είναι το δυνατό χαρτί του Clio. Υπάρχουν μοντέλα του ανταγωνισμού που είναι πιο γαλαντόμα για τους πίσω επιβάτες, ενώ το πορτ-μπαγκάζ με τα 309 λίτρα (λόγω υβριδικού συστήματος) είναι στο μέσο όρο της κατηγορίας.

Στα μηχανικά μέρη οι επιλογές είναι λίγο πολύ γνωστές. Το δάπεδο είναι η τελευταία γενιά του CMF-B, το οποίο έχει πολλαπλώς αποδείξει την αξία του σε μία σειρά από μοντέλα της μάρκας. Κινητήρια μονάδα στην περίπτωση της δοκιμής μας είναι το υβριδικό σύστημα E-Tech με τον κινητήρα των 1,8 λίτρων, τους δύο ηλεκτροκινητήρες, τη μεγαλύτερη μπαταρία των 1,4 kWh και απόδοση 160 ίππων.

Το σύστημα συνεργάζεται με ένα ιδιαίτερης σχεδίασης αυτόματο κιβώτιο με υποβοήθηση από τον ηλεκτροκινητήρα και με 15 διαφορετικές λειτουργίες. Η Renault υποστηρίζει ότι μέσα στην πόλη το Clio μπορεί να κινείται έως και το 80% μιας διαδρομής με ηλεκτρική ενέργεια, κάτι που μειώνει σημαντικά την κατανάλωση.

Ως προς το τελευταίο, για άλλη μια φορά διαπιστώνουμε πόσο αποδοτικό είναι το υβριδικό σύστημα των Γάλλων και στην πράξη. Στις ημέρες της δοκιμής μας, οι τιμές της κατανάλωσης σπάνια ανέβηκαν πάνω από τα 5 λίτρα/100 χλμ, ενώ υπήρχαν περιπτώσεις σε χαλαρές βόλτες και σε αστικό τοπίο που φλέρταρε με τα 4 ή και πιο κάτω λίτρα. Σε ανοιχτό δρόμο είναι κάπως πιο ανεβασμένη (ανάλογα και με το φορτίο που κουβαλάει), όμως σε κάθε περίπτωση μιλάμε για ένα σύστημα που δεν μένει μόνο στα χαρτιά και στα WLTP δεδομένα, αλλά δικαιώνεται και στον δρόμο.

Στον δρόμο λοιπόν, όπου όλα τα παραπάνω κομμάτια του παζλ δένουν με έναν μαγικό τρόπο που μόνοι οι Γάλλοι της Renault έχουν τον τρόπο να το κάνουν στα μικρά αυτοκίνητα. Με το που θα βάλεις το D στο κιβώτιο ταχυτήτων (αφού πρώτα κλείσεις τους υαλοκαθαριστήρες…) αντιλαμβάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε κάτι πραγματικά ξεχωριστό, σε ένα αυτοκίνητο που πίσω από την ταμπέλα ενός μαζικού B-hatchback κρύβει πολλά ταλέντα και αναπάντεχες δεξιότητες.

Αυτό που σε «ψήνει» από την πρώτη στιγμή είναι η αίσθηση της στιβαρότητας, το κλασικό κλισέ «ένα κομμάτι» που εδώ δικαιώνεται όσο ποτέ άλλοτε για αυτοκίνητο αυτής της κατηγορίας. Πλαίσιο, αναρτήσεις, μηχανικά μέρη, πλαστικά και υφάσματα, διακόπτες και οθόνες, όλα αγκαλιάζουν αρμονικά τον οδηγό, χωρίς την παραμικρή εντύπωση ότι κάπου υπάρχει ένας χαλαρός κρίκος σε μία τόσο καλοδουλεμένη αλυσίδα.

Ως αυτοκίνητο πόλης θα κάνει αυτό που πρέπει με τη μεγαλύτερη δυνατή άνεση και ευκολία στην καθημερινότητα. Είναι ευέλικτο (κύκλος στροφής 10,4 μέτρα), με γρήγορο και μαλακό τιμόνι και με ένα σύνολο κινητήρα-κιβωτίου που εξασφαλίζει τη μέγιστη δυνατή ηλεκτρική λειτουργία και τον πολιτισμένο χαρακτήρα. Ένα κλασικό super mini δηλαδή για το δρομολόγιο «σούπερ μάρκετ-μπαλέτο-φροντιστήρια», αλλά με κάποια έξτρα στοιχεία που από την πρώτη στιγμή νιώθεις ότι σου κρύβει σε αυτό το αστικό πήγαινε-έλα.

Χρειάζεται να βγεις λίγο πιο έξω. Και να έρθει η αποκάλυψη. Εκεί όπου γίνεται ξεκάθαρο ότι οι Γάλλοι βρήκαν και πάλι μία ακόμα δόση από το μαγικό τους φίλτρο που πότιζαν τις λατρείες του παρελθόντος, το 5 Turbo, το Clio Williams και τόσων άλλων. Σε δρόμους με στροφές το Clio βγάζει έναν απροσδόκητο σπορτίφ χαρακτήρα, μια συμπεριφορά που έχεις πάψει πια να περιμένεις από τα διεκπεραιωτικά αυτοκίνητα αυτής της κατηγορίας.

Με ένα φοβερό σε αίσθηση τιμόνι, ζωντανό και επικοινωνιακό όσο λίγα στις μέρες μας, με μόλις 2,6 στροφές (το «alfisti» που λέγαμε). Με μία κορυφαία θέση οδήγησης, εκείνο το ξεχασμένο «μέσα» και όχι… καβάλα στο αυτοκίνητο (ιδίως με τα μπάκετ του Alpine). Με ένα πλαίσιο «βράχο» που βγάζει βιομηχανική τεστοστερόνη και με ένα setup αναρτήσεων που καταπίνει λακκούβες (ποιος ημιάκαμπτος;…) και δισταγμούς.  

Στρίβει με απίστευτη σιγουριά, πατάει «φαρδιά» και στέρεα στην άσφαλτο (θυμηθείτε το αυξημένο μετατρόχιο), σε προκαλεί να πιέσεις όλο και περισσότερο, κάνει πράγματα και θαύματα με μία απίστευτη φυσικότητα και μία αδιατάραχτη ροή, σε σημείο που να φθάνεις να ψάχνεις κάπου την ένδειξη «GTI» και όχι τα υβριδικά διαπιστευτήρια και τους comme il faut ρύπους.

Το υβριδικό σύνολο κάνει τα πάντα για να ανταποκριθεί στο υπόλοιπο στήσιμο, με αρκετή και σωστά απλωμένη δύναμη και ένα κιβώτιο που σε γενικές γραμμές ανταποκρίνεται άμεσα και εν πάσει περιπτώσει περνάει απαρατήρητο (κάτι που δεν συμβαίνει με ανταγωνιστικά μοντέλα με την χαρακτηριστική CVT-ίλα).

Στα συν και τα πολύ καλά φρένα με ένα εξαιρετικής αίσθησης πεντάλ (θυμίζει καλό σπορ μοντέλο) και επαρκέστατη αντοχή σε σβέλτο στροφιλίκι. Και όλα αυτά με τον δείκτη κατανάλωσης κολλημένο κάπου εκεί στα 5+ λίτρα, κάτι πραγματικά μοναδικό για την έξαψη και την χαρά που σου δίνει οδηγώντας το.

Όσο για τον αυτοκινητόδρομο, και εκεί ξεδιπλώνει μία ακόμα καλά μελετημένη πτυχή, αυτή ενός premium αυτοκινήτου της αμέσως επόμενης (ή και πιο πάνω κατηγορίας). Χάρη στην βελτιωμένη αεροδυναμική (Cd: 0,30) και την έξτρα ηχομόνωση, είναι εξαιρετικά αθόρυβο στις τυπικές και νόμιμες ταχύτητες ταξιδιού, όπου παραμένει άνετο και με μια ξεκάθαρη αίσθηση υπεροχής.

Κάποιες στιγμές ο κινητήρας κάνει λίγο πιο αισθητή την παρουσία του (περισσότερο ως βόμβος παρά ως μηχανικός ήχος), είναι όμως σαφώς μειωμένος σε σχέση με πριν. Και, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει την γενικότερη εντύπωση ενός αυτοκινήτου που καλύπτει ιδανικά και την διάσταση του ταξιδευτή μιας -ολιγομελούς και ολιγαρκούς- οικογένειας.

Συνοψίζοντας, δυο παρατηρήσεις και ένα προφανές συμπέρασμα. Παρατήρηση πρώτη: Η Renault, μετά το 5άρι, έρχεται τώρα και με το Clio να κάνει σαφές ότι αν οι Ευρωπαίοι δουλέψουν σοβαρά και ιδρώσουν τα μαλακά τους μόρια, δεν έχουν ανάγκη την Ούρσουλα και τους δασμούς για να κόψουν τον βήχα των Κινέζων και να τους περιορίσουν εκεί που τους αξίζει.

Παρατήρηση δεύτερη: Η ελληνική Renault έχει χρυσάφι στα χέρια της και την καλύτερη εμπορική συναστρία των τελευταίων δεκαετιών. Η τιμή των 24.900 ευρώ για την βασική E-Tech έκδοση μοιάζει εκ πρώτης όψεως ελαφρώς τσιμπημένη. Όμως αν μπήκατε στον κόπο να διαβάσετε όλα τα παραπάνω, θα ξέρετε ήδη ότι μιλάμε για κάτι που ξεφεύγει από το τυπικό δούναι και λαβείν της κατηγορίας. Υπάρχουν άλλωστε και πιο φθηνές εκδόσεις ενώ σε λίγο καιρό η έλευση του LPG θα κάνει αρκετούς να χάσουν τον ύπνο τους (double σκορ και βάλε…).

Όσο για το Clio, ας μην τα ξαναλέμε. Αποτελεί μία από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένα αυτοκίνητο βγάζει «μάτια» σε σχέση με οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί στην κατηγορία του, με τον δεύτερο -όποιον δεύτερο- να είναι πολύ μακριά. Οι Γάλλοι έκαναν την υπέρβαση, προσέγγισαν ολιστικά ένα B-C Segment νέο πρότυπο, και έφτιαξαν ένα χαρισματικό αυτοκίνητο που απολαμβάνεις να οδηγείς και σου επιστρέφει πίσω στο πολλαπλάσιο κάθε ευρώ που ξόδεψες γι’ αυτό.

Μην το πολυκουράζουμε. Σας το είπαμε από την αρχή. Αυτό μόνο αρκεί: Αυτοκινητάρα! Τέλος.

Τεχνικά χαρακτηριστικά – Renault Clio 160 E-TECH
Κινητήρας: Τετρακύλινδρος σε σειρά, 1.798 cc
Μέγιστη ισχύς: 160  PS/5.000 rpm
Μέγιστη ροπή: 265 Nm
Μετάδοση: Στους εμπρός τροχούς
Κιβώτιο: Αυτόματο multimode
Επιτάχυνση 0-100 km/h: 8,3 sec
Τελική ταχύτητα: 180 km/h
Μέση κατανάλωση εργοστασιακή/ δοκιμής: 3,9 lt/100 km, 4,9 lt/100 km
Εκπομπές CO2: 89 gr/km
Διαστάσεις (Μ/Π/Y): 4.116/1.768/1.451 mm
Μεταξόνιο: 2.591 mm
Βάρος: 1.346 kg
Χώρος αποσκευών: 261lt
Τιμή: Από 24.900 ευρώ